Sosna bośniacka 'Malinki' Pinus leucodermis 'Malinki'

Opis szczegółowy produktu

Sosna koreańska 'Malinki' - jest gatunkiem z górskich rejonów Bałkanów i południowych Włoch, charakteryzującym się bardzo odporną, mozaikowo spękaną korą i sztywnymi igłami po dwie. Odmiana 'Malinki' powstała jako duński wybór w szkółce Tånum Planteskole i weszła do obiegu w latach 90. XX wieku. Tworzy elegancką, stożkowatą lub wąsko owalną koronę z gęstym rozgałęzieniem i znacznie smuklejszym kształtem niż gatunek podstawowy. Po 10 latach wysokość wynosi około 1–1,5 m, w wieku dorosłym w ogrodach najczęściej osiąga około 3–4 m wysokości przy szerokości 1,5–2 m, na bardzo korzystnych stanowiskach może z czasem wzrosnąć wyżej. Igły są błyszczące, ciemnozielone, o długości 6–11 cm, z końcówkami często lekko zagiętymi do wewnątrz, co jest widoczne na młodych pędach. Szyszki są owalne, wyrastają po dwie do trzech, początkowo zielone, podczas dojrzewania brązowe. W ogrodzie sprawdzi się jako zimozielony element do rabat żwirowych, do traw i krzewów kwitnących, na przykład do tawuł i porzeczek. Jasna, prawie biała kora na starszych pniach jest typowa dla gatunku i z wiekiem staje się bardziej wyraźna. Roślina nie ma kolców ani trujących części i zachowuje całoroczną strukturę, co jest przydatne również w ogrodach z dziećmi.

Sosna białokora - sosna, która dorasta do 15 - 20 m wysokości, w zależności od warunków uprawy. Igły ma długości około 10 cm, na drzewie utrzymują się około 6 lat. W młodości ma wąski i wyprostowany wzrost, rozgałęzienie jest regularne. Korona stopniowo staje się stożkowata, rozgałęzienia są poziome, a gałęzie tworzą nieregularne piętra. Igły są zielone, błyszczące i rosną w pęczkach. Szyszki mają żółtawy lub brązowy kolor, są jajowate.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł uzyskują w pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona jest luźniejsza. Osłonięte od wiatru miejsce jest korzystne głównie zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Gleba okazuje się przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, w ciężkich glinach ważny jest drenaż, formy karłowe reagują wrażliwie na nadmierne nawodnienie. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również lekko kwaśne do słabo obojętnego środowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu się odporność na suszę jest średnia do wysokiej, jednak u karłowych odmian opłaca się zapewnić równomierną wilgoć podczas długich upałów. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, wiosną mniejszą dawką wolno rozpuszczalnego nawozu dla iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, dla zagęszczenia czasami skraca się wiosenne „świece” w maju do czerwca. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalny substrat i zimowa ochrona donicy przed przemarznięciem korzeni, podczas odwilży należy pilnować wilgotności. Mrozoodporność karłowych sosen jest zazwyczaj wysoka, około -30°C, ryzykiem jest raczej zimowe wysychanie i nadmierne nawodnienie. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce podczas suszy, z chorób igłowe i gnicie korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawy dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i szerszych karłowych odmian około 1,5–2,5 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.12.2025