Sosna bośniacka 'Schmidtii' Pinus leucodermis 'Schmidtii'

Opis szczegółowy produktu

Sosna koreańska 'Schmidtii' - gatunek górski z Bałkanów, znany z odporności i kory łuszczącej się mozaikowo. Odmiana 'Smidtii' została znaleziona w 1926 roku w okolicach Sarajewa i rozprzestrzeniła się w ogrodnictwie jako wyjątkowo wolno rosnący, kulisty typ, często określany również jako 'Šmidtii' lub 'Schmidtii'. Roślina tworzy krótkie, gęsto skupione pędy i ciemnozielone igły o długości około 3–5 cm zebrane w pęczki po dwa, które na końcach gałązek zwijają się w „kieliszki”. Po 10 latach osiąga zazwyczaj średnicę około 0,3–0,5 m, w ogrodach zwykle dorasta do około 0,8–1 m wysokości i szerokości. U bardzo starych okazów w parkach z czasem może pojawić się znacznie większy rozmiar, jednak nadal jest to forma kompaktowa. Szyszki na tej odmianie często pojawiają się rzadko lub wcale, a efekt dekoracyjny opiera się na igłach i gęstej teksturze. W kompozycji dobrze komponuje się z rojnikami, rozchodnikami, lawendą, macierzanką i niskimi trawami, ewentualnie jako kontrast do kamieni. W literaturze podaje się, że drzewo mateczne zachowało zwarty charakter nawet po ponad 100 latach i osiągnęło zaledwie kilka metrów, co dobrze wyjaśnia wyjątkowo powolny wzrost. Na szczepionych podkładkach często stosuje się go jako „zieloną kulę” nad podsypką, podczas gdy rośliny własnokorzeniowe tworzą niski dywan.

Sosna białokora - sosna, która dorasta do 15 - 20 m wysokości, w zależności od warunków uprawy. Igły ma długości około 10 cm, na drzewie utrzymują się około 6 lat. W młodości ma wąski i wyprostowany wzrost, rozgałęzienie jest regularne. Korona stopniowo staje się stożkowata, rozgałęzienia są poziome, a gałęzie tworzą nieregularne piętra. Igły są zielone, błyszczące i rosną w pęczkach. Szyszki mają żółtawy lub brązowy kolor, są jajowate.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł uzyskują w pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona jest luźniejsza. Osłonięte od wiatru miejsce jest korzystne głównie zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Gleba okazuje się przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, w ciężkich glinach ważny jest drenaż, formy karłowe reagują wrażliwie na nadmierne nawodnienie. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również lekko kwaśne do słabo obojętnego środowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu się odporność na suszę jest średnia do wysokiej, jednak u karłowych odmian opłaca się zapewnić równomierną wilgoć podczas długich upałów. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, wiosną mniejszą dawką wolno rozpuszczalnego nawozu dla iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, dla zagęszczenia czasami skraca się wiosenne „świece” w maju do czerwca. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalny substrat i zimowa ochrona donicy przed przemarznięciem korzeni, podczas odwilży należy pilnować wilgotności. Mrozoodporność karłowych sosen jest zazwyczaj wysoka, około -30°C, ryzykiem jest raczej zimowe wysychanie i nadmierne nawodnienie. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce podczas suszy, z chorób igłowe i gnicie korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawy dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i szerszych karłowych odmian około 1,5–2,5 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.12.2025