Sosna czarna 'De Gaulle' Pinus nigra 'De Gaulle'

Opis szczegółowy produktu

Sosna czarna 'De Gaulle' - karłowa do zwarcie rosnącej odmiana sosny czarnej o gęstym, regularnym i szeroko stożkowatym do zaokrąglonego pokroju. W porównaniu z gatunkiem wyjściowym ma wyraźnie krótsze przyrosty i tworzy gęsto rozgałęzioną koronę z wyrazistymi, ciemnozielonymi igłami. Rośnie powoli, zwykle z rocznymi przyrostami około 5–10 cm. Po około dziesięciu latach osiąga mniej więcej 0,8–1,2 m wysokości i 0,8–1 m szerokości. W wieku dojrzałym może dorosnąć do około 1,5–2,5 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Młode rośliny są zazwyczaj szeroko stożkowate do niemal kulistych, z wiekiem korona nieco się wydłuża i uzyskuje bardziej nieregularny zarys. Igły wyrastają po dwie w pęczku, mają długość około 6–10 cm, są mocne, sztywne i proste do lekko wygiętych. Mają intensywnie do ciemnozielonej barwy, a dzięki krótkim pędom są bardzo gęsto skupione. Zabarwienie zachowują również w miesiącach zimowych. Na starszych roślinach mogą tworzyć się szyszki o długości około 5–8 cm. Są jajowate do stożkowato-jajowatych, za młodu zielone, a w miarę dojrzewania przebarwiają się na żółtobrązowo do jasnobrązowo. Dojrzewają w drugim roku po zapyleniu. Jest bardzo dobrze mrozoodporna, do około −28 do −30 °C. 

Sosna czarna (Pinus nigra) to okazałe drzewo iglaste, które rośnie w południowej Europie i w rejonie Morza Śródziemnego, w niższych partiach Alp, w Azji Mniejszej i w Afryce Północnej. Z szerokiego zasięgu tego imponującego gatunku wynika jego duża zdolność przystosowania się do różnych warunków, na jakie jest narażony w naszych ogrodach i miastach. Szczególnie dobrze rośnie na nasłonecznionych stokach, ale poza dużym zapotrzebowaniem na światło nie ma wygórowanych wymagań. W Polsce nie jest gatunkiem rodzimym, jednak w związku ze zmieniającym się klimatem, zwłaszcza w ciepłych nizinach, miejscami wypiera rodzimą sosnę zwyczajną. Dobrze rośnie wszędzie, nawet na szczególnie ubogich glebach. Dobrze znosi suszę i udaje się zarówno na równinach, jak i w rejonach górskich. Często sadzi się ją także w celu ochrony innych roślin przed wiatrem. Gatunek wyjściowy tej sosny to okazałe drzewo, które osiąga duże rozmiary.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu korona jest zwykle rzadsza i wzrasta podatność na choroby grzybowe. Na otwartych stanowiskach młodym drzewkom sprzyja osłona przed zimowym wiatrem, jednocześnie wskazany jest mikroklimat bez długotrwale zalegającego wilgotnego powietrza. Najodpowiedniejsza jest gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do żwirowej, na ciężkich glinach pomaga drenaż i podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5. Drzewka w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, z wyjątkiem okresu zamarzniętej gleby, a w ciepłym okresie regularnie podlewa aż do pełnego ukorzenienia, zwykle przez pierwsze 2 sezony. Po przyjęciu się rośliny zazwyczaj dobrze znoszą suszę, długotrwałe zalewanie zwiększa jednak ryzyko zgnilizny korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarczy wiosenna porcja kompostu lub nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych gałęzi, u niektórych gatunków w celu zagęszczenia można skracać wiosenne „świece” w maju i czerwcu. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i ogranicza przegrzewanie korzeni. Mrozoodporność sięga zwykle do około -30 °C, w ogrodzie roślina nie wymaga więc zazwyczaj okrywania na zimę, u roślin w pojemnikach zaleca się jednak chronić bryłę korzeniową przed przemarznięciem ściółką lub osłoną. Odporność na suszę jest średnia do wysokiej, większe wymagania co do wilgotności mają młode nasadzenia. Rozstawę dobiera się z zapasem, orientacyjnie 4–8 m w zależności od gatunku i docelowej korony, aby zapewnić cyrkulację powietrza.

Autor: Kamila | Rewizja: 28. 9. 2026