Sosna czarna 'Dr. Shake' Pinus nigra 'Dr. Shake'

Opis szczegółowy produktu

Sosna czarna 'Dr. Shake' - karłowa do zwarcie rosnącej odmiana sosny czarnej o gęstym, regularnym i szeroko stożkowym do zaokrąglonego pokroju. W porównaniu z gatunkiem wyjściowym ma wyraźnie krótsze przyrosty i tworzy gęsto rozgałęzioną koronę z wyrazistymi, ciemnozielonymi igłami. Rośnie powoli, zwykle z rocznymi przyrostami około 5–10 cm. Po mniej więcej dziesięciu latach osiąga około 0,8–1,2 m wysokości i 0,8–1 m szerokości. W wieku dojrzałym może dorastać do około 1,5–2,5 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Młode rośliny są zazwyczaj szeroko stożkowe do niemal kulistych, z wiekiem korona nieco się wydłuża i uzyskuje bardziej nieregularny zarys. Igły wyrastają po dwie w pęczku, mają długość około 6–10 cm, są mocne, sztywne i lekko wygięte. Mają soczyście do ciemnozielonej barwy, a dzięki krótkim pędom są bardzo gęsto rozmieszczone na gałęziach. Wybarwienie pozostaje intensywne również w miesiącach zimowych. Na starszych roślinach mogą tworzyć się szyszki, zwykle o długości około 5–8 cm. Są jajowate do stożkowato jajowatych, początkowo zielone, a podczas dojrzewania stają się żółtobrązowe do jasnobrązowych. Dojrzewają w drugim roku po zapyleniu. Jest bardzo dobrze mrozoodporna, do około −28 do −30 °C.

Sosna czarna (Pinus nigra) to okazałe drzewo iglaste, które występuje w południowej Europie i rejonie Morza Śródziemnego, w niższych położeniach Alp, w Azji Mniejszej i północnej Afryce. Z szerokiego zasięgu tego imponującego gatunku wynika jego duża zdolność przystosowania się do różnych warunków, jakim poddaje się go w ogrodach i miastach. Szczególnie dobrze rośnie na słonecznych zboczach, poza dużym zapotrzebowaniem na światło nie ma wygórowanych wymagań. W Polsce nie jest gatunkiem rodzimym, jednak w związku ze zmieniającym się klimatem, zwłaszcza na ciepłych nizinach, miejscami wypiera rodzimą sosnę zwyczajną. Rośnie wszędzie, nawet na szczególnie ubogich glebach. Dobrze znosi suszę i udaje się zarówno na nizinach, jak i w rejonach górskich. Często sadzi się ją także po to, by chroniła inne rośliny przed wiatrem. Wyjściowy gatunek tej sosny to okazałe drzewo, które osiąga większe rozmiary.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu korona jest zwykle rzadsza i wzrasta podatność na choroby grzybowe. Na otwartych stanowiskach młodym drzewkom sprzyja osłona przed zimowym wiatrem, wskazany jest też mikroklimat bez długotrwale stojącego, wilgotnego powietrza. Najodpowiedniejsza jest gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, na ciężkich glebach ilastych pomaga drenaż i podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5. Drzewka w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem aż do pełnego ukorzenienia, zwykle przez pierwsze 2 sezony. Po przyjęciu się na ogół dobrze znoszą suszę, długotrwałe zalewanie zwiększa jednak ryzyko zgnilizny korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarczy wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych gałęzi, u niektórych gatunków w celu zagęszczenia można skracać wiosenne „świece” w maju i czerwcu. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i ogranicza przegrzewanie korzeni. Mrozoodporność sięga zwykle do około -30 °C, dlatego w ogrodzie zazwyczaj nie wymaga zimowego okrycia, u roślin w pojemnikach zaleca się ochronę bryły korzeniowej przed przemarznięciem za pomocą ściółki lub osłony. Odporność na suszę jest średnia do wysokiej, większe wymagania wodne mają młode nasadzenia. Rozstawę dobiera się z dużym zapasem, orientacyjnie 4–8 m w zależności od gatunku i docelowej korony, aby zapewnić cyrkulację powietrza.

Autor: Kamila | Rewizja: 28. 9. 2026