Sosna czarna 'Marie Bregeon' Pinus nigra 'Marie Bregeon'

Opis szczegółowy produktu

Sosna czarna 'Marie Bregeon'  - karłowa odmiana wyhodowana w Szwajcarii przez Henriego Bregeona jako kontrolowana krzyżówka sosny czarnej i sosny gęstokwiatowej. Należy do wolno rosnących iglaków. Roczny przyrost wynosi około 5–9 cm, po dziesięciu latach roślina osiąga około 0,5 m wysokości i 0,6–0,7 m szerokości, a w wieku dojrzałym zwykle 0,8–1 m wysokości i około 1 m szerokości. Korona jest naturalnie kulista do spłaszczonej półkulistej, bardzo gęsta i zwarta, bez potrzeby cięcia formującego. Gałęzie są krótkie i obficie rozgałęzione, dzięki czemu tworzą zwartą zieloną poduchę. Igły o długości około 8–10 cm są miększe niż u typowej sosny czarnej, groszkowo- do jasnozielonych, często lekko spiralnie skręcone, co nadaje koronie delikatnie modelowany wygląd. Na pędach utrzymują się 3–4 lata, dzięki czemu roślina nie ogałaca się od środka, również zimą. Kwiaty i drobne szyszki są niepozorne i mają mniejsze znaczenie dla wartości ozdobnej drzewa. Sosna czarna nie ma kolców i zwykle nie jest uważana za trującą. Odmiana 'Marie Bregeon' sprawdza się jako niski soliter na mniejszych trawnikach, we wrzosowiskach i ogrodach skalnych, w ogrodach w stylu japońskim i nowoczesnych ogrodach miejskich, a dzięki zwartemu pokrojowi i tolerancji na zanieczyszczone powietrze także w pojemnikach na tarasach i przy wejściach do domu, gdzie przez cały rok stanowi stały, zielony akcent.

Sosna czarna (Pinus nigra) to okazałe drzewo iglaste, rosnące w południowej Europie i rejonie Morza Śródziemnego, w niższych partiach Alp, w Azji Mniejszej i północnej Afryce. Szeroki zasięg występowania tego imponującego gatunku świadczy o jego dużej zdolności przystosowania do różnych warunków, jakim poddajemy go w naszych ogrodach i miastach. Szczególnie dobrze rośnie na nasłonecznionych zboczach, poza wysokim zapotrzebowaniem na światło nie ma jednak wygórowanych wymagań. W Polsce nie jest gatunkiem rodzimym, ale wraz ze zmieniającym się klimatem, zwłaszcza na ciepłych nizinach, miejscami wypiera rodzimą sosnę zwyczajną. Rośnie wszędzie, nawet na wyjątkowo ubogich glebach. Dobrze znosi suszę i udaje się zarówno na nizinach, jak i w rejonach górskich. Często sadzi się ją również po to, by chroniła inne rośliny przed wiatrem. Gatunek wyjściowy tej sosny to okazałe drzewo osiągające duże rozmiary.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i zagęszczenie igieł uzyskuje się w pełnym słońcu. W lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona bywa luźniejsza. Osłonięte stanowisko jest korzystne zwłaszcza zimą, gdy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, a na ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Sprawdza się gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej. Na ciężkich glinach ważny jest drenaż, ponieważ formy karłowe są wrażliwe na nadmiar wody. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również odczyn lekko kwaśny do zbliżonego do obojętnego. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przesychała, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu odporność na suszę jest średnia do wysokiej, mimo to u odmian karłowych opłaca się zapewnić równomierną wilgotność podczas długich upałów. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną niewielką dawką nawozu o spowolnionym działaniu przeznaczonego dla iglaków. Nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zwykle nie jest wymagane, w celu zagęszczenia skraca się niekiedy wiosenne „świece” w maju i czerwcu. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest częsta – potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalne podłoże i zimowe zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem korzeni, a podczas odwilży kontroluje się wilgotność. Mrozoodporność karłowych sosen jest wysoka, około -30°C, większym zagrożeniem są zimowe wysychanie i nadmiar wody. Spośród szkodników przy suszy mogą pojawić się przędziorki i mszyce, spośród chorób osutki oraz zgnilizna korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawę dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduchowych i około 1,5–2,5 m dla szerszych odmian karłowych.

Autor: Kristýna | Rewizja: 27.11. 2025