Sosna czarna 'Marie Bregeon' Pinus nigra 'Marie Bregeon'

Opis szczegółowy produktu

Sosna czarna 'Marie Bregeon' - odmiana karłowa wyhodowana w Szwajcarii przez Henriego Bregeona jako kontrolowany mieszaniec sosny czarnej i sosny gęstokwiatowej. Należy do wolno rosnących drzew iglastych, roczny przyrost wynosi około 5–9 cm, po dziesięciu latach osiąga około 0,5 m wysokości i 0,6–0,7 m szerokości, w wieku dorosłym zazwyczaj 0,8–1 m wysokości i około 1 m szerokości. Korona jest naturalnie kulista do płasko kulistej, bardzo gęsta i zwarta, bez potrzeby formowania przez cięcie, gałęzie są krótkie i bogato rozgałęzione, tworząc spójną zieloną poduszkę. Igły o długości około 8–10 cm są bardziej miękkie niż u zwykłej sosny czarnej, groszkowo do jasnozielonych, często lekko skręcone spiralnie, co nadaje koronie delikatnie ukształtowany wygląd i pozostają na pędach przez 3–4 lata, dzięki czemu roślina nie przesycha od wewnątrz nawet zimą. Kwiaty i drobne szyszki są niepozorne i mniej znaczące dla wartości ozdobnej drzewa. Sosna czarna nie tworzy cierni i generalnie nie jest uważana za trującą. Odmiana 'Marie Bregeon' znajduje zastosowanie jako niska soliter w mniejszych trawnikach, na wrzosowiskach i w skalnych partiach, w ogrodach w stylu japońskim i nowoczesnych miejskich, a dzięki zwartej budowie i tolerancji na zanieczyszczone powietrze także w donicach na tarasach i przy wejściach do domu, gdzie stanowi stały zielony akcent przez cały rok.

Sosna czarna (Pinus nigra) to potężne drzewo iglaste, które rośnie w południowej Europie i regionie Morza Śródziemnego, na niższych wysokościach Alp, w Azji Mniejszej i Afryce Północnej. Szerokie rozpowszechnienie tego imponującego gatunku wynika z jego dużej zdolności adaptacji do różnych warunków, którym jest poddawany w naszych ogrodach i miastach. Szczególnie dobrze radzi sobie na słonecznych zboczach, ale nie ma wygórowanych wymagań poza światłolubnością. W Czechach jest wprawdzie gatunkiem obcym, ale ze względu na zmieniający się klimat, szczególnie na ciepłych nizinach, miejscami wypiera rodzimą sosnę zwyczajną. Dobrze rośnie wszędzie, nawet na bardzo ubogich glebach. Dobrze znosi suszę i dobrze rośnie zarówno na nizinach, jak i na obszarach górskich. Często sadzi się ją również po to, aby chroniła inne rośliny przed wiatrem. Rodzimy gatunek tej sosny to potężne drzewo, które osiąga większe rozmiary.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł uzyskują w pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona jest luźniejsza. Osłonięte od wiatru miejsce jest korzystne głównie zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Gleba okazuje się przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, w ciężkich glinach ważny jest drenaż, formy karłowe reagują wrażliwie na nadmierne nawodnienie. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również lekko kwaśne do słabo obojętnego środowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu się odporność na suszę jest średnia do wysokiej, jednak u karłowych odmian opłaca się zapewnić równomierną wilgoć podczas długich upałów. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, wiosną mniejszą dawką wolno rozpuszczalnego nawozu dla iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, dla zagęszczenia czasami skraca się wiosenne „świece” w maju do czerwca. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalny substrat i zimowa ochrona donicy przed przemarznięciem korzeni, podczas odwilży należy pilnować wilgotności. Mrozoodporność karłowych sosen jest zazwyczaj wysoka, około -30°C, ryzykiem jest raczej zimowe wysychanie i nadmierne nawodnienie. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce podczas suszy, z chorób igłowe i gnicie korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawy dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i szerszych karłowych odmian około 1,5–2,5 m.

Autor: Kristýna | Data przeglądu: 27.11.2025