Sosna czarna 'NDR' Pinus nigra 'NDR'

Opis szczegółowy produktu

Sosna czarna 'NDR' - karłowa odmiana sosny czarnej o gęstym, zwartym i szeroko kulistym do poduszkowatego pokroju. Tworzy krótkie, gęsto rozgałęzione pędy i zwartą koronę o regularnym wyglądzie. W porównaniu z gatunkiem rośnie znacznie wolniej i przez długie lata zachowuje niski wzrost. Rośnie wolno, zazwyczaj z rocznymi przyrostami około 5–10 cm. Po mniej więcej dziesięciu latach osiąga około 0,6–0,8 m wysokości i 0,8–1 m szerokości. Starsze rośliny mogą dorastać do około 1–1,5 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Początkowo korona jest niemal kulista, z wiekiem coraz bardziej się rozszerza i przybiera szeroko zaokrąglony do nieregularnie poduszkowatego kształtu. Igły wyrastają po dwie w pęczku, mają długość około 6–10 cm, są mocne, sztywne i lekko wygięte. Mają soczyście do ciemnozielonej barwę i są gęsto skupione na krótkich pędach. Utrzymują się na roślinie przez kilka lat i zachowują swoją barwę także zimą. Starsze rośliny mogą tworzyć jajowate do stożkowato-jajowatych szyszek o długości około 5–8 cm. Młode szyszki są zielone, w miarę dojrzewania stają się żółtobrązowe do jasnobrązowych i dojrzewają w drugim roku po zapyleniu. Jest bardzo dobrze mrozoodporna, mniej więcej do −28 do −30 °C.

Sosna czarna (Pinus nigra) to okazałe drzewo iglaste, które rośnie w południowej Europie i w rejonie Morza Śródziemnego, w niższych partiach Alp, w Azji Mniejszej i w Afryce Północnej. Z szerokiego zasięgu tego imponującego gatunku wynika jego duża zdolność przystosowania się do różnych warunków, na jakie jest narażona w ogrodach i miastach. Szczególnie dobrze rośnie na nasłonecznionych zboczach, poza dużym zapotrzebowaniem na światło nie ma jednak wygórowanych wymagań. W Polsce jest wprawdzie gatunkiem obcym, ale w związku ze zmieniającym się klimatem, zwłaszcza na ciepłych nizinach, miejscami wypiera rodzimą sosnę zwyczajną. Dobrze rośnie wszędzie, nawet na szczególnie ubogich glebach. Dobrze znosi suszę i udaje się zarówno na nizinach, jak i w rejonach górskich. Często sadzi się ją także po to, by chroniła inne rośliny przed wiatrem. Gatunek wyjściowy tej sosny to okazałe drzewo, które osiąga duże rozmiary.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu korona bywa rzadsza i wzrasta podatność na choroby grzybowe. Na otwartych stanowiskach młodym drzewkom sprzyja osłona przed zimowym wiatrem, wskazany jest też mikroklimat bez długotrwale zalegającego wilgotnego powietrza. Najodpowiedniejsza jest gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, na ciężkich glebach gliniastych pomaga drenaż i podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5. Drzewka w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, gdy gleba nie jest zamarznięta, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem aż do pełnego ukorzenienia, zwykle przez pierwsze 2 sezony. Po przyjęciu się zazwyczaj dobrze znoszą suszę, długotrwałe zalanie zwiększa jednak ryzyko zgnilizny korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarczy wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych gałęzi, u niektórych gatunków dla zagęszczenia można skracać wiosenne „świece” w maju i czerwcu. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i ogranicza przegrzewanie korzeni. Mrozoodporność sięga zwykle około -30 °C, w ogrodzie roślina zazwyczaj nie wymaga więc zimowego okrycia, u roślin w pojemnikach warto chronić bryłę korzeniową przed przemarznięciem ściółką lub osłoną. Odporność na suszę jest średnia do wysokiej, większe wymagania wodne mają młode nasadzenia. Rozstawę wybiera się z dużym zapasem, orientacyjnie 4–8 m w zależności od gatunku i docelowej wielkości korony, aby zapewnić cyrkulację powietrza.

Autor: Kamila | Rewizja: 28. 9. 2026