Sosna drobnokwiatowa 'Hagoromo' Pinus parviflora 'Hagoromo'

Opis szczegółowy produktu

Sosna drobnokwiatowa 'Hagoromo' - pochodzi z górskich rejonów Japonii, gdzie rośnie na słonecznych, dobrze przepuszczalnych zboczach i odsłoniętych grzbietach. Doceniany w ogrodnictwie kultywar 'Hagoromo', wyhodowany przez szwedzkiego hodowcę Tage Lundella na początku lat 90. XX wieku, tworzy bardzo wolno rosnącą, szeroko poduszkowatą koronę, która w wieku dojrzałym jest zazwyczaj niższa niż szersza. Roczne przyrosty wynoszą około 3–5 cm, po 10 latach roślina osiąga około 0,5 m wysokości i 0,7 m szerokości, a dalszy wzrost pozostaje powolny, mocny szkielet gałęzi nadaje całości spokojny, zrównoważony wyraz. Igły są krótkie, około 2–3 cm, zebrane w pęczki po pięć, matnie niebieskozielone i ułożone w taki sposób, że poszczególne gałązki wyglądają jak delikatne piórka, czemu odpowiada również nazwa 'Hagoromo', która w języku japońskim oznacza lekki niebiański płaszcz. Z biegiem lat na starszych okazach pojawiają się drobne, szarozielone szyszki, które dodatkowo podkreślają delikatny charakter rośliny. Dzięki kompaktowym wymiarom nadaje się do ogrodów skalnych, przedogródków, zakątków w stylu japońskim, a także w pobliżu elementów wodnych, bardzo dobrze sprawdza się również w uprawie w pojemnikach i kompozycjach bonsai, gdzie wnosi całoroczną strukturę i stały kolor.

Sosna drobnokwiatowa - Pinus parviflora to niezwykle piękna, delikatna sosna, pochodząca z Japonii. Jest mniejszego wzrostu, z krótszymi igłami. W Japonii znana jest pod nazwą Goyomatsu i jest bardzo popularna jako obiekt do uprawy słynnych bonsai. Krucho wyglądające drzewo o wysokości 10-20 m. Korona jest szeroko stożkowata, z korą długo gładką, szaro-szarą, później łuszczącą się. Gałęzie ma szeroko rozłożone, pędy zielono-brązowe, krótko owłosione. Pąki ma małe, jajowate, zwężone, brązowo-żółte. Wcześnie owocuje, szyszki rosną pojedynczo i w grupach, poziomo odstające i siedzące, wydłużone, 5-10 × 3-4 cm. Igły wyrastają w pęczkach po 5 sztuk, na końcach gałęzi zebrane w formie ogona, długości 3-8 cm, z białymi rzędami aparatów szparkowych, delikatne i wygięte. Pierwotny zasięg występowania znajduje się na terenach górskich w Japonii (Honsiu i Hokkaido) oraz w południowej Korei. Ten gatunek jest bardzo zmienny i występuje w górach (1500-2500 m n.p.m.). Jest odporna na mróz i niewymagająca pod względem gleby, wymaga jednak więcej opadów lub podlewania. Rośnie bardzo wolno i toleruje częściowe zacienienie. Jej główne zastosowanie to nasadzenia ozdobne jako roślina parkowa, a jak już wspomniano, jest wykorzystywana do tworzenia bonsai.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł uzyskują na pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona bywa luźniejsza. Osłonięte od wiatru miejsce jest korzystne głównie zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Gleba okazuje się przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, w ciężkich glinach ważny jest drenaż, formy karłowe reagują wrażliwie na nadmierne nawodnienie. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również lekko kwaśne do słabo obojętnego środowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu się odporność na suszę jest średnia do wysokiej, jednak u karłowych odmian opłaca się zapewnić równomierną wilgoć podczas długich upałów. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, wiosną mniejszą dawką wolno rozpuszczalnego nawozu dla iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, dla zagęszczenia czasami skraca się wiosenne „świece” w maju do czerwca. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalny substrat i zimowa ochrona donicy przed przemarznięciem korzeni, podczas odwilży należy pilnować wilgotności. Mrozoodporność karłowych sosen jest zazwyczaj wysoka, około -30°C, ryzykiem jest raczej zimowe wysychanie i nadmierne nawodnienie. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce podczas suszy, z chorób igłowe i gnicie korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawy dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i szerszych karłowych odmian około 1,5–2,5 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.11.2025