Sosna drobnokwiatowa 'Nellie D.' Pinus parviflora 'Nellie D.'

Opis szczegółowy produktu

Sosna drobnokwiatowa 'Nellie D.' - to karłowa forma sosny drobnokwiatowej, pochodzącej z górskich rejonów Japonii, gdzie gatunek ten tworzy niewielkie drzewo o delikatnie warstwowej koronie. Odmiana 'Nellie D.' rośnie bardzo wolno i zwarto, po dziesięciu latach osiąga około 0,7 m wysokości i 0,5 m szerokości, a w wieku dojrzałym zwykle około 1–1,2 m wysokości przy szerokości 0,8–1 m. Korona ma nieregularnie krzewiasty do lekko wzniesionego pokrój, który sprawia wrażenie naturalnie uformowanego. Igły wyrastają po pięć w pęczku, mają 3–5 cm długości, są niebieskozielone do stalowoniebieskich, tworzą na gałęziach gęste pęczki i łagodzą całą sylwetkę. Szyszki pojawiają się tylko sporadycznie, są drobne, szarobrązowe i dekoracyjne raczej z bliska, a kwitnienie w maju ma głównie znaczenie botaniczne. Karłowy wzrost i trwałe zabarwienie igieł predestynują tę sosnę na skalniaki, do ogródków przydomowych, kompozycji w stylu japońskim oraz większych pojemników na tarasach. Bardzo dobrze komponuje się z niskimi klonami, azaliami, wrzosami, drobnymi różanecznikami i delikatnymi trawami ozdobnymi, wśród których tworzy przez cały rok spokojny, strukturalny element.

Sosna drobnokwiatowa - Pinus parviflora to wyjątkowo piękna, delikatna sosna pochodząca z Japonii. Ma mniejsze rozmiary i krótsze igły. W Japonii znana jest pod nazwą Goyomatsu i cieszy się dużą popularnością jako roślina do uprawy słynnych bonsai. Jest to sprawiające wrażenie kruchego drzewo o wysokości 10-20 m. Korona jest szeroko stożkowata, kora długo pozostaje gładka, czarnoszara, później łuskowata. Gałęzie są szeroko rozpostarte, pędy zielonobrązowe, krótko owłosione. Pąki są małe, jajowate, zwężone, brązowożółte. Wcześnie zaczyna owocować, szyszki wyrastają pojedynczo lub w grupach, odstają poziomo i są siedzące, wydłużone, o wymiarach 5-10 × 3-4 cm. Igły wyrastają w pęczkach po 5, na końcach gałęzi skupione w kształt kity, mają 3-8 cm długości, białe rzędy aparatów szparkowych, są delikatne i wygięte. Naturalnie występuje w górach Japonii (Honsiu i Hokkaido) oraz w Korei Południowej. Gatunek ten jest bardzo zmienny i rośnie w górach (1500-2500 m n.p.m.). Jest mrozoodporny i mało wymagający pod względem gleby, potrzebuje jednak większej ilości opadów lub podlewania. Rośnie bardzo wolno i znosi także częściowe zacienienie. Wykorzystuje się go przede wszystkim w nasadzeniach ozdobnych jako drzewo parkowe oraz, jak już wspomniano, do formowania bonsai.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i zagęszczenie igieł uzyskuje się na pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona bywa luźniejsza. Osłonięte stanowisko jest korzystne zwłaszcza zimą, gdy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, a na ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Sprawdza się gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, na ciężkich glinach ważny jest drenaż, ponieważ formy karłowe wrażliwie reagują na nadmiar wody. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych dobrze sprawdza się także odczyn lekko kwaśny do słabo obojętnego. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopadu, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu odporność na suszę jest średnia do wysokiej, mimo to u odmian karłowych warto zapewnić równomierną wilgotność podczas długotrwałych upałów. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną mniejszą dawką nawozu o spowolnionym działaniu przeznaczonego do iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zwykle nie jest wymagane, w celu zagęszczenia skraca się niekiedy wiosenne „świece” w maju i czerwcu. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalne podłoże oraz zimowe zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem korzeni, a podczas odwilży kontroluje się wilgotność. Mrozoodporność karłowych sosen jest wysoka, około -30°C, zagrożeniem jest raczej zimowe wysychanie i nadmiar wody. Spośród szkodników przy suszy mogą pojawić się przędziorki i mszyce, spośród chorób osutki i zgnilizna korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawę dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i około 1,5–2,5 m dla szerszych odmian karłowych.

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.11. 2025