Sosna drobnokwiatowa 'Tempelhof' Pinus parviflora 'Tempelhof'

Opis szczegółowy produktu

Sosna drobnokwiatowa 'Tempelhof' - wolno rosnąca, zimozielona odmiana japońskiej sosny drobnokwiatowej, wyróżniająca się gęstą, szeroko stożkowatą koroną i wyrazistym niebieskozielonym do srebrzystoniebieskiego igliwiem. Należy do sosen pięcioigielnych, a z wiekiem nabiera bardziej malowniczego, nieregularnie rozgałęzionego pokroju. W młodości tworzy bardziej regularną, szeroko stożkowatą koronę, która u starszych roślin stopniowo się poszerza i zyskuje luźniejszy, a nawet nieregularny charakter. W wieku około 10 lat osiąga mniej więcej 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. W starszym wieku dorasta zazwyczaj do około 3–5 m wysokości i 2–4 m szerokości, bardzo stare okazy mogą być jeszcze potężniejsze. Roczne przyrosty wynoszą najczęściej około 10–15 cm. Gałęzie są mocne, gęsto ułożone, wzniesione do niemal poziomo rozpostartych. Końce pędów skierowane są zazwyczaj lekko ku górze. Igły wyrastają w pęczkach po pięć, są stosunkowo krótkie, delikatne, lekko wygięte do nieco skręconych i osiągają około 4–7 cm długości. Mają wyraźną niebieskozieloną do szaroniebieskiej barwę ze srebrzystym nalotem. Białawe paski aparatów szparkowych tworzą wyrazisty kontrast z zieloną częścią igieł i nadają całej koronie charakterystyczne niebieskosrebrne zabarwienie. Odmiana jest bardzo dobrze mrozoodporna, mniej więcej do −28 do −30 °C.

Sosna drobnokwiatowa - Pinus parviflora to wyjątkowo piękna, delikatna sosna pochodząca z Japonii. Jest niższego wzrostu i ma krótsze igły. W Japonii znana jest pod nazwą Goyomatsu i cieszy się dużą popularnością jako materiał do uprawy słynnych bonsai. To subtelnie wyglądające drzewo o wysokości 10-20 m. Korona jest szeroko stożkowata, kora długo pozostaje gładka, czarnoszara, później łuszcząca się. Gałęzie są szeroko rozpostarte, pędy zielonobrązowe, krótko owłosione. Pąki są małe, jajowate, zwężone, brązowożółte. Wcześnie owocuje, szyszki wyrastają pojedynczo lub w grupach, odstają poziomo, są siedzące, wydłużone, o wymiarach 5-10 × 3-4 cm. Igły wyrastają w pęczkach po 5, na końcach gałęzi skupione pędzelkowato, mają 3-8 cm długości, białe rzędy aparatów szparkowych, są delikatne i wygięte. Naturalnie występuje na terenach górskich Japonii (Honsiu i Hokkaido) oraz w Korei Południowej. Gatunek ten jest bardzo zmienny i rośnie w górach (1500-2500 m n.p.m.). Jest odporny na mróz i mało wymagający co do gleby, potrzebuje jednak większej ilości opadów lub podlewania. Rośnie bardzo wolno i znosi także częściowe zacienienie. Wykorzystuje się go przede wszystkim w nasadzeniach ozdobnych jako drzewo parkowe oraz, jak już wspomniano, do formowania bonsai.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu korona bywa rzadsza, a podatność na choroby grzybowe wzrasta. Na otwartych stanowiskach u młodych drzew sprawdza się osłona przed zimowym wiatrem, wskazany jest także mikroklimat bez długotrwale zalegającego wilgotnego powietrza. Najodpowiedniejsza jest gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, na ciężkich glebach ilastych pomaga drenaż i podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5. Drzewka w pojemniku sadzi się od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem aż do pełnego ukorzenienia, zwykle przez pierwsze 2 sezony. Po przyjęciu się zazwyczaj dobrze znoszą suszę, długotrwałe przemoczenie zwiększa jednak ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarczy wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych gałęzi, u niektórych gatunków w celu zagęszczenia można w maju i czerwcu skracać wiosenne „świece”. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i ogranicza przegrzewanie korzeni. Mrozoodporność wynosi zwykle do około -30 °C, w ogrodzie roślina zazwyczaj nie wymaga więc okrywania na zimę, u roślin w pojemnikach warto chronić bryłę korzeniową przed przemarznięciem ściółką lub osłoną. Odporność na suszę jest średnia do wysokiej, większe wymagania wodne mają młode nasadzenia. Rozstawę dobiera się z zapasem, orientacyjnie 4–8 m w zależności od gatunku i docelowej wielkości korony, aby zapewnić cyrkulację powietrza.

Autor: Kamila | Rewizja: 9. 9. 2026