Sosna wejmutka 'Horsford' Pinus strobus 'Horsford'

Opis szczegółowy produktu

Sosna wejmutka 'Horsford' <\/strong>- karłowa odmiana sosny wejmutki, drzewa iglastego pochodzącego z wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w chłodniejszym i wilgotniejszym klimacie. Gatunek podstawowy tworzy wysokie drzewa, u odmiany 'Horsford' jednak selekcja hodowlana doprowadziła do niezwykle powolnego wzrostu i drobnego, regularnie kulistego pokroju. Jest to niski, gęsty, wiecznie zielony krzew, który w wieku dziesięciu lat osiąga około 0,5 m wysokości i szerokości, w wieku dorosłym zazwyczaj 0,6–0,8 m wysokości i 0,8–1 m szerokości, w zależności od warunków stanowiska. Ulistnienie jest gęste, gałęzie są krótkie i równomiernie rozmieszczone, co tworzy regularny „bochenek”. Igły są stosunkowo długie jak na tak małą roślinę, około 6–10 cm, miękkie, po pięć w pęczku, o niebieskozielonym lub zielono-niebieskim odcieniu i delikatnym oszronieniu. Gęste ulistnienie pokrywa wierzchołki młodych pędów i pąki, dzięki czemu krzew wygląda na dotyk miękko i zachęca do dotykania. Wiosenne przyrosty są zazwyczaj nieco jaśniejsze, latem kolor wyrównuje się do bardziej stonowanego niebieskozielonego odcienia. Organy kwiatowe są, podobnie jak u większości sosen, niepozorne, a wartość ozdobna polega przede wszystkim na całorocznej strukturze i kolorze igieł. Dzięki niewielkim rozmiarom, zwartemu kształtowi i miękkim igłom odmiana ta znajduje zastosowanie w przednich partiach skalniaków, wrzosowisk, w mieszanych nasadzeniach iglastych oraz w niskich obwódkach wokół ścieżek i tarasów. Nadaje się również do sadzenia w większych donicach na słonecznych tarasach, gdzie stanowi stałą zimową konstrukcję nasadzenia.

Sosna wejmutka - sosna osiągająca wysokość 8-12 m, w zależności od warunków uprawy, w naturalnym środowisku dorasta do 20 m. Igły są miękkie, długości 7-13 cm, w kolorze jasnozielonym z niebieskozielonym odcieniem. Rośnie pionowo, w młodości regularnie stożkowato, później rozrasta się nieregularnie na boki. Idealne jest umieszczenie na stanowisku słonecznym.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł uzyskują na pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona bywa luźniejsza. Osłonięte od wiatru miejsce jest korzystne głównie zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Gleba okazuje się przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, w ciężkich glinach ważny jest drenaż, formy karłowe reagują wrażliwie na nadmierne nawodnienie. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również lekko kwaśne do słabo obojętnego środowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu się odporność na suszę jest średnia do wysokiej, jednak u karłowych odmian opłaca się zapewnić równomierną wilgoć podczas długich upałów. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, wiosną mniejszą dawką wolno rozpuszczalnego nawozu dla iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, dla zagęszczenia czasami skraca się wiosenne „świece” w maju do czerwca. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalny substrat i zimowa ochrona donicy przed przemarznięciem korzeni, podczas odwilży należy pilnować wilgotności. Mrozoodporność karłowych sosen jest zazwyczaj wysoka, około -30°C, ryzykiem jest raczej zimowe wysychanie i nadmierne nawodnienie. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce podczas suszy, z chorób igłowe i gnicie korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawy dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i szerszych karłowych odmian około 1,5–2,5 m.

Autor: Krystyna | Data: 29.11.2025