Sosna wejmutka 'Horsford' Pinus strobus 'Horsford'

Opis szczegółowy produktu

Sosna wejmutka 'Horsford' - karłowa odmiana sosny wejmutki, drzewa iglastego pochodzącego ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w chłodniejszym i wilgotniejszym klimacie. Gatunek wyjściowy tworzy wysokie drzewa, jednak w przypadku odmiany 'Horsford' selekcja hodowlana doprowadziła do wyjątkowo wolnego wzrostu i drobnego, regularnie kulistego pokroju. Jest to niski, gęsty, zimozielony krzew, który po dziesięciu latach osiąga około 0,5 m wysokości i szerokości, a w wieku dojrzałym zwykle 0,6–0,8 m wysokości i 0,8–1 m szerokości, w zależności od warunków stanowiska. Rozgałęzienie jest gęste, gałęzie są krótkie i równomiernie rozmieszczone, dzięki czemu powstaje regularna „poduszka”. Igły są jak na tak małą roślinę stosunkowo długie, około 6–10 cm, miękkie, zebrane po pięć w pęczku, w odcieniu niebieskozielonym do zielononiebieskiego, z delikatnym nalotem. Gęste igliwie przykrywa wierzchołki przyrostów oraz pąki, przez co krzew wydaje się miękki i zachęca do dotyku. Wiosenne przyrosty bywają nieco jaśniejsze, w ciągu lata barwa wyrównuje się do bardziej stonowanego, niebieskozielonego tonu. Organy kwiatowe są, jak u większości sosen, niepozorne, a wartość ozdobna polega przede wszystkim na całorocznej strukturze i barwie igieł. Dzięki niewielkim rozmiarom, zwartemu kształtowi i miękkiemu igliwiu odmiana sprawdza się na pierwszym planie ogrodów skalnych i wrzosowisk, w mieszanych nasadzeniach iglastych oraz w niskich obwódkach wzdłuż ścieżek i tarasów. Nadaje się również do sadzenia w większych pojemnikach na słonecznych tarasach, gdzie tworzy stały zimowy szkielet kompozycji.

Sosna wejmutka - sosna dorastająca do wysokości 8 - 12 m, w zależności od warunków uprawy, w naturalnym środowisku osiąga nawet 20 m. Igły są miękkie, długości 7 - 13 cm, jasnozielone z niebieskozielonym odcieniem. Rośnie prosto, w młodości regularnie stożkowato, później rozrasta się nieregularnie na boki. Idealne jest stanowisko słoneczne.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł rośliny uzyskują w pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona bywa luźniejsza. Osłonięte stanowisko jest korzystne zwłaszcza zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Sprawdza się gleba przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, na ciężkich glebach ilastych ważny jest drenaż, ponieważ formy karłowe wrażliwie reagują na nadmiar wilgoci. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się także środowisko lekko kwaśne do słabo obojętnego. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu odporność na suszę jest średnia do wysokiej, mimo to u odmian karłowych opłaca się zapewnić równomierną wilgotność podczas długotrwałych upałów. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną mniejszą dawką nawozu o spowolnionym działaniu do roślin iglastych, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zwykle nie jest wymagane, dla zagęszczenia skraca się czasem wiosenne „świece” w maju i czerwcu. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalne podłoże oraz zimowa ochrona pojemnika przed przemarznięciem korzeni, a podczas odwilży kontroluje się wilgotność. Mrozoodporność karłowych sosen jest wysoka, około -30°C, zagrożeniem jest raczej zimowe wysychanie i nadmiar wody. Spośród szkodników mogą się pojawić przędziorki i mszyce w czasie suszy, z chorób osutki oraz zgnilizny korzeni na ciężkiej glebie. Rozstawę dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i około 1,5–2,5 m dla szerszych odmian karłowych.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.11. 2025