Sosna wydmowa 'Taylor's Sunburst' Pinus contorta 'Taylor´s Sunburst'

Opis szczegółowy produktu

Sosna poskręcana 'Taylor's Sunburst' - zimozielona odmiana sosny Loblolly, wyselekcjonowana na terenach górskich Kolorado. Odmiana jest kojarzona z Allanem Taylorem, który znalazł roślinę w latach 80. XX wieku w rejonie Gór Skalistych. Pokrój jest zazwyczaj wyprostowany i wąski, z bardziej otwartymi gałęziami, dzięki czemu dobrze sprawdza się tam, gdzie potrzebny jest pionowy akcent bez dużej szerokości. W wieku 10 lat dorasta do około 2 m wysokości. Roczne przyrosty wynoszą 15 - 20 cm, w zależności od warunków uprawy. Ciemnozielone igły stanowią stabilne tło dla wiosennych pokazów, a młode przyrosty przebarwiają się na intensywnie żółte do maślanych odcieni, stopniowo przechodząc w jasnozielony. Przebarwienie utrzymuje się przez 3 - 4 miesiące i dosłownie rozświetla całą roślinę. Efekt podkreślają drobne, wiśniowoczerwone szyszki męskie, a później także małe szyszki żeńskie. Tekstura igieł i kontrast kolorów sprawdzają się w połączeniu z kamieniami, żwirem i niskimi bylinami, dobrze wyglądają również obok niebiesko ulistnionych iglaków, jałowców i traw.

Sosna poskręcana - sosna dorastająca do wysokości aż 18 m. W młodości wzrost jest stosunkowo szybki, utrzymuje stożkowaty kształt. Później wzrost spowalnia, a drzewo tworzy nieregularny kształt. Igły wyrastają w pęczkach po dwie, ale także po trzy, są lekko poskręcane. Są zielone do jasnozielonych i mają około 7 cm długości. Szyszki pojawiają się mniej więcej od pięcio- do siedmioletnich sadzonek. Szyszki żeńskie są czerwono-purpurowe i tworzą się głównie w górnych partiach korony. Mają 10 - 12 mm długości. Stopniowo dojrzewają kolorystycznie do odcieni jasnozielonych do brązowych. Kora dojrzałego drzewa jest czerwonobrązowa i spękana.

Uprawa: Najlepsze wybarwienie i gęstość igieł uzyskują w pełnym słońcu, w lekkim półcieniu część odmian nadal rośnie niezawodnie, ale korona jest luźniejsza. Osłonięte od wiatru miejsce jest korzystne głównie zimą, kiedy połączenie wiatru i słońca sprzyja wysychaniu igieł, w ciepłych nizinach pomaga mikroklimat z chłodniejszym podłożem i ściółką. Gleba okazuje się przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do kamienistej, w ciężkich glinach ważny jest drenaż, formy karłowe reagują wrażliwie na nadmierne nawodnienie. Zalecane pH wynosi około 4,5–6,5, w wielu glebach ogrodowych sprawdza się również lekko kwaśne do słabo obojętnego środowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, w ciepłym okresie z regularnym podlewaniem, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie podczas pierwszego lata. Po ukorzenieniu się odporność na suszę jest średnia do wysokiej, jednak u karłowych odmian opłaca się zapewnić równomierną wilgoć podczas długich upałów. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, wiosną mniejszą dawką wolno rozpuszczalnego nawozu dla iglaków, nadmiar azotu zwiększa miękki przyrost i ryzyko chorób. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, dla zagęszczenia czasami skraca się wiosenne „świece” w maju do czerwca. Ściółka z kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest częsta, potrzebna jest warstwa drenażowa, przepuszczalny substrat i zimowa ochrona donicy przed przemarznięciem korzeni, podczas odwilży należy pilnować wilgotności. Mrozoodporność karłowych sosen jest zazwyczaj wysoka, około -30°C, ryzykiem jest raczej zimowe wysychanie i nadmierne nawodnienie. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce podczas suszy, z chorób igłowe i gnicie korzeni w ciężkiej glebie. Rozstawy dobiera się według docelowej szerokości, orientacyjnie 0,8–1,5 m dla form poduszkowych i szerszych karłowych odmian około 1,5–2,5 m.

Autor: Krystyna | Rewizja: 22.02.2026