Sosna zwyczajna 'Titus' Pinus sylvestris 'Titus'

Opis szczegółowy produktu

Sosna zwyczajna 'Titus' - karłowa odmiana sosny zwyczajnej o bardzo gęstym, regularnym i zwartym wzroście, wyhodowana w Czechach. Ta odmiana jest ceniona za symetryczny, raczej płasko kulisty kształt, powolny wzrost i atrakcyjne niebieskozielone igły. Jest idealnym wyborem do mniejszych ogrodów, ogrodów skalnych lub uprawy w pojemnikach, gdzie przyciąga uwagę jako uporządkowany, zimozielony element. Rośnie bardzo wolno – roczne przyrosty wynoszą około 3–5 cm. Po dziesięciu latach osiąga wysokość około 30–50 cm i podobną szerokość. Igły są krótkie, sztywne, lekko skręcone, szaroniebieskozielone i wyrastają po dwie w pęczku, co nadaje koronie regularny, świeży wygląd. Sosna zwyczajna 'Titus' doskonale nadaje się do sadzenia w ogrodach skalnych, wrzosowiskach, ogrodach japońskich, na murkach, obrzeżach rabat lub w przenośnych pojemnikach. Sprawdzi się również jako niski zimozielony element w nowoczesnych lub formalnych nasadzeniach. Dzięki regularnemu kształtowi i niskiemu wzrostowi wprowadza do ogrodu strukturę, porządek i naturalną elegancję.

Sosna zwyczajna to drzewo iglaste znane z odporności i występowania w różnych typach środowisk. Może osiągać wysokość 20–35 metrów i ma stożkowatą koronę, która z wiekiem staje się mniej regularna i bardziej otwarta. Jej igły są szarozielone, długości około 4–7 cm, ułożone po dwie w pęczkach. Pąki zimowe są żywiczne, jajowate do podłużnie jajowatych. Świeże pędy i igły mają charakterystyczny zapach żywicy. Sosna zwyczajna ma szerokie zastosowanie w leśnictwie i architekturze krajobrazu. Często sadzi się ją dla drewna, ale także jako drzewo ozdobne w parkach i ogrodach. Dzięki odporności i zdolności znoszenia różnych warunków jest popularnym wyborem do tworzenia żywopłotów lub zalesiania większych powierzchni. Na otwartych przestrzeniach sosna zwyczajna tworzy zwykle malownicze korony i znakomicie komponuje się z drzewami liściastymi, takimi jak dęby, glediczja, robinia akacjowa, perełkowiec japoński, grab i głóg. Efektowne zestawienia można uzyskać z brzozami, jałowcami, wrzosem i rododendronami. Większe wrzosowiska stanowią odpowiednie otoczenie, natomiast mniejsze, karłowe odmiany są idealne do większych ogrodów skalnych, zieleni w pojemnikach oraz aranżacji na dachach i tarasach. W ten sposób można wykorzystać również gatunek podstawowy, jeśli poświęci się trochę czasu na formowanie przez uszczykiwanie rozwijających się pędów. Jej wyrazista, rdzawa kora jest atrakcją wizualną, która optycznie wysuwa drzewo na pierwszy plan. To silne wrażenie wykorzystuje się w architekturze krajobrazu przede wszystkim tam, gdzie pnie efektownie lśnią na tle czerwieniejącego zachodu słońca. Sosna ta jest także symbolem wielu krajów europejskich i często wiąże się z ich tradycjami kulturowymi. Odporność i wszechstronne zastosowanie czynią ją ważnym elementem wielu krajobrazów i ekosystemów.

Uprawa: Sosny to niewymagające drzewa iglaste. Dzięki głęboko sięgającym korzeniom nadają się także na stanowiska wietrzne. Barwa igieł zależy od gatunku, szyszki mają kształt stożkowaty – po dojrzeniu otwierają się i od razu opadają. Wzrost można ograniczać przez uszczykiwanie 2/3 nowych świec (pędów). Sadzi się je na suchszych stanowiskach z dostateczną ilością światła (młode sosny nie znoszą nadmiaru słońca i należy je chronić), gleba powinna być raczej piaszczysto-gliniasta. Po posadzeniu podlewa się umiarkowanie, utrzymując podłoże wilgotne, ale nie przemoczone.