Stewarcja dzióbkowata Stewartia rostrata

Opis szczegółowy produktu

Stewarcja dzióbkowata - rzadki, okazały krzew lub niewielkie drzewo liściaste pochodzące z Azji Wschodniej, cenione przede wszystkim za dekoracyjną korę, elegancki pokrój i piękne kwiaty. Osiąga 5–10 m wysokości przy szerokości 3–6 m i tworzy koronę stożkowatą do szeroko kulistej. Pień i starsze konary mają gładką, szarobiałą korę, która łuszczy się cienkimi paskami, dzięki czemu drzewo zachowuje wyraźny efekt dekoracyjny przez cały rok. Liście podczas rozwoju są czerwonawe, latem ciemnozielone, a wraz z nadejściem jesieni przybierają czerwone odcienie. Są owalne, błyszczące, długości 5–10 cm. Kwitnie w lipcu i sierpniu, kwiaty są białe z pomarańczowymi pylnikami, o średnicy 5–7 cm, pojedyncze lub po dwa, delikatnie pachnące i atrakcyjne dla owadów zapylających. Owoce to niepozorne, podłużne torebki. Nadaje się do nasadzeń soliterowych, ogrodów botanicznych i większych ogrodów prywatnych, gdzie może stanowić dominantę zarówno dzięki korze, jak i kwiatom oraz jesiennemu przebarwieniu liści.

Uprawa: Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego, osłoniętego od zimnych wiatrów i nadmiernego nasłonecznienia. Preferuje glebę głęboką, próchniczną, dobrze przepuszczalną, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Podłoże powinno być dostatecznie wilgotne, ale bez zastoin wody przy korzeniach. Nawożenie prowadzi się w okresie wegetacji, zaleca się zrównoważone nawozy wieloskładnikowe wspierające wzrost i kondycję drzewa, zwłaszcza u młodych egzemplarzy. Podlewanie powinno być regularne, a gleba równomiernie wilgotna, szczególnie w pierwszych latach po posadzeniu i w okresach suszy. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę co najmniej 4–5 metrów, aby rośliny miały wystarczająco miejsca na rozwój korony i systemu korzeniowego. Cięcie wykonuje się jedynie w celu usunięcia suchych, uszkodzonych lub krzyżujących się gałęzi oraz formowania korony, najlepiej wiosną przed rozpoczęciem wegetacji. Jest mrozoodporna, jednak młode rośliny w chłodniejszych rejonach mogą wymagać ochrony strefy korzeniowej ściółką.

Autor: Lucie | Rewizja: 18.2. 2026