Stewarcja kameliowata Stewartia pseudocamellia

Opis szczegółowy produktu

Stewartia kameliowata – drzewo lub krzew liściasty z rodziny herbatowatych (Theaceae), pochodzący z górskich lasów Japonii i Korei. Wyróżnia się wolniejszym wzrostem i długowiecznością, dlatego często wybierany jest jako soliter o całorocznym efekcie. W ogrodach w Czechach dorasta zazwyczaj do 6–10 m wysokości i 4–8 m szerokości, przy wielopniowym prowadzeniu może przypominać duży krzew o wysokości około 4–6 m. Korona w młodości jest węższa i piramidalna, później zaokrągla się do szeroko jajowatego kształtu. Najbardziej charakterystyczną cechą jest gładka kora łuszcząca się cienkimi płatami, które odsłaniają mozaikę odcieni szarości, kremu, cynamonu aż po purpurowo-brązowy, a zimą zastępują kwiaty jako główny element ozdobny. Liście są jajowate, drobno piłkowane, o długości 6–10 cm, latem intensywnie zielone, jesienią przebarwiają się na żółto, pomarańczowo i karmazynowo. W czerwcu do sierpnia na końcach pędów pojawiają się pojedyncze, miseczkowate kwiaty o średnicy 6–8 cm, białe, z widocznymi żółto-pomarańczowymi pręcikami, przypominające proste kwiaty kamelii. Kwiaty otwierają się stopniowo, dzięki czemu wrażenie kwitnienia utrzymuje się przez kilka tygodni. Roślina dobrze komponuje się z rododendronami, azaliami, pierisami i klonami japońskimi, gdzie naturalnie występuje podobna reakcja gleby i łagodniejsze światło.

Uprawa: Do uprawy stewartii polecane jest stanowisko osłonięte od zimnych i wysuszających wiatrów, najlepiej w lekkim półcieniu lub na słońcu z odpowiednią wilgotnością gleby. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, o pH około 5,0–6,5. W cięższych glebach ważny jest drenaż, w lekkich glebach większa ilość kompostu i ściółki, która zmniejsza parowanie. Sadzenie przeprowadza się od marca do maja lub od września do października, bryła korzeniowa powinna być utrzymywana równomiernie wilgotna, zwłaszcza w pierwszych dwóch latach, gdy drzewo się zakorzenia, a dłuższe okresy suszy mogą objawiać się zasychaniem brzegów liści. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do usuwania suchych lub krzyżujących się gałęzi, kształtowanie nie jest konieczne. Nawożenie wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem dla roślin kwasolubnych sprzyja dojrzewaniu tkanek, pod koniec lata nie dodaje się już azotu. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne w przybliżeniu do -20 do -25 °C, młode nasadzenia mogą przemarzać w otwartych miejscach i wrażliwie reagują na późne wiosenne przymrozki. Jako środek zapobiegawczy stosuje się ściółkę i wybór mikroklimatu przy ścianach lub w osłoniętym miejscu. W długotrwale nadmiernie wilgotnych glebach wzrasta ryzyko chorób grzybowych korzeni, miejscami podaje się również wrażliwość na wrośniak ostry, dlatego ważny jest dobry drenaż. Rozstaw dla solitery wynosi co najmniej 4–6 m w zależności od oczekiwanej szerokości korony.

Autor: Kristýna | Data przeglądu: 17.02.2026