Stewia słodka Stevia rebaudiana

Opis szczegółowy produktu

Stewia słodka - pochodzi z subtropikalnych regionów Ameryki Południowej, zwłaszcza z Paragwaju i południowej Brazylii, gdzie rośnie na słonecznych, wilgotniejszych łąkach i skrajach lasów. W naturalnym środowisku jest byliną, w warunkach Europy Środkowej uprawia się ją jednak głównie jako roślinę przenośną lub sezonową. Osiąga 40–80 cm wysokości i około 30–50 cm szerokości, tworząc gęsto rozgałęzione, zwarte kępy. Liście są naprzeciwległe, podłużne, jasno- do średniozielonych, o drobno piłkowanym brzegu. To właśnie liście zawierają glikozydy stewiolowe, przede wszystkim stewiozyd i rebaudiozyd, które są nawet kilkakrotnie słodsze od sacharozy, a przy tym nie dostarczają energii. Smak jest słodki, z lekko ziołowym posmakiem. Liście wykorzystuje się świeże i suszone, na przykład do herbat, lemoniad, mieszanek owocowych lub deserów. Kwiaty są drobne, białe, zebrane w luźne kwiatostany szczytowe i pojawiają się od sierpnia do października, jednak z punktu widzenia uprawy kwitnienie nie jest pożądane, ponieważ liście osiągają największą słodycz tuż przed nim. Roślina ma zastosowanie nie tylko użytkowe, lecz stanowi także ciekawe uzupełnienie rabat ziołowych i nasadzeń w pojemnikach.

Uprawa:  Do udanej uprawy roślina wymaga w pełni nasłonecznionego, ciepłego stanowiska, osłoniętego przed zimnym wiatrem. Idealna jest gleba lekka, próchniczna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6–7. W cięższych glebach zaleca się poprawę drenażu przez dodanie piasku lub perlitu. Sadzi się po ustąpieniu wiosennych przymrozków, zwykle w maju, w rozstawie 30–40 cm, co odpowiada około 6–9 roślinom na m². Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane, ponieważ system korzeniowy źle znosi zarówno nadmiar wody, jak i długotrwałą suszę. Nawożenie powinno być oszczędne, najlepiej nawozami organicznymi o niższej zawartości azotu, aby nie dochodziło do nadmiernego wzrostu kosztem jakości liści. Zbiór liści trwa od lipca do września, a najwięcej substancji słodzących zawierają one tuż przed rozpoczęciem kwitnienia. W Polsce roślina nie jest mrozoodporna, a uszkodzenia pojawiają się już przy temperaturach około 0 °C. Aby przezimować roślinę, warto uprawiać ją w pojemniku i przenieść do jasnego pomieszczenia o temperaturze 10–15 °C. W czasie zimowania ogranicza się podlewanie. Roślina jest stosunkowo odporna na choroby, w niekorzystnych warunkach mogą się jednak pojawić mszyce lub mączniak prawdziwy, zwłaszcza przy podwyższonej wilgotności i słabej cyrkulacji powietrza.

Autor: Jana | Rewizja: 23.04. 2026