Stokezja gładka 'Purple Parasols' Stokesia laevis 'Purple Parasols'

Opis szczegółowy produktu

Stokezja gładka 'Purple Parasols' - to niska, zwarta bylina o efektownych fioletowych kwiatach. Odmianę 'Purple Parasols' odkrył w 1993 roku w Hebron w stanie Kentucky Clyde Scott Warren jako naturalną mutację siewki, a w 1998 roku została opatentowana pod numerem PP10660. Roślina tworzy przyziemną rozetę średnio- do ciemnozielonych, wąskolancetowatych, dość skórzastych liści, które w łagodne zimy mogą częściowo się utrzymywać. Z kępy wyrastają sztywne, wzniesione pędy z dużymi koszyczkami kwiatowymi w kolorze lawendowofioletowym, niebieskofioletowym aż po intensywnie fioletowy. Kwiaty dorosłych roślin osiągają 10–12 cm średnicy, mają wyraźnie postrzępione płatki brzeżne i wyglądem przypominają chaber lub miękki oset. Główne kwitnienie trwa od lipca do września, a w ciepłym roku i przy usuwaniu przekwitłych koszyczków może trwać aż do jesieni. Wysokość wynosi zwykle 30–50 cm, szerokość kępy około 35–50 cm. Kwiaty wabią motyle, pszczoły i inne zapylacze, a po ścięciu długo zachowują kształt w wazonie. Odmiana sprawdza się w przedniej i środkowej części słonecznych rabat bylinowych, w nasadzeniach naturalistycznych, przy tarasach, w pojemnikach oraz w połączeniu z szałwiami, jeżówkami, nachyłkiem, rozchodnikami, kocimiętką, niższymi trawami i astrami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce do lekkiego półcienia. W słońcu pędy są sztywniejsze, a kwitnienie obfitsze, na gorących nizinach korzystne jest lekko osłonięte stanowisko z wilgotniejszą, ale przepuszczalną glebą. Gleba powinna być próchniczna, umiarkowanie żyzna, dobrze przepuszczalna, świeża do lekko wilgotnej, kwaśna do obojętnej, o pH około 5,5–7,0. Roślina nie znosi zimowego przemoczenia, ciężkiej, zbitej gleby ani wody stojącej przy korzeniach. W glebie gliniastej zaleca się drenaż i domieszkę piasku lub drobnego żwiru, w glebie lekkiej pomaga kompost i ściółka ograniczająca letnie przesychanie. Rośliny sadzi się od kwietnia do października, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Zalecany rozstaw wynosi 30–40 cm, w nasadzeniach powierzchniowych 6–9 sadzonek na m². Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, ukorzenione rośliny znoszą krótkie okresy suszy, ale najlepiej kwitną w glebie, która całkowicie nie przesycha. Wystarczy umiarkowane nawożenie, wiosną cienka warstwa kompostu lub niewielka dawka nawozu do bylin. Przekwitłe pędy usuwa się na bieżąco, co przedłuża kwitnienie, a kępę oczyszcza się pod koniec zimy lub wczesną wiosną. W pojemniku potrzebne jest przepuszczalne podłoże i otwór drenażowy. Mrozoodporność podaje się zwykle w zakresie od około -23 do -29 °C, w mokrej glebie pomaga zimowe okrycie szyjki korzeniowej. Choroby zwykle jej nie dotykają, zagrożeniem są zgnilizna korzeni w mokrej glebie, ślimaki na młodych liściach oraz mączniak prawdziwy przy słabej cyrkulacji powietrza.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026