Stopowiec tarczowaty Podophyllum peltatum

Opis szczegółowy produktu

Stopowiec tarczowaty - północnoamerykańska bylina kłączowa z rodziny berberysowatych. W naturze rośnie w lasach liściastych i na wilgotniejszych skrajach lasów, od południowo-wschodniej Kanady po wschodnie i środkowe USA. W ogrodzie tworzy wiosenne runo o wyrazistej architekturze. Wiosną z kłączy wyrastają wzniesione łodygi z jednym lub dwoma dużymi, tarczowatymi, głęboko klapowanymi liśćmi, zwykle szerokimi na 25–40 cm, przez co cała kępa przypomina zielony parasol. Rośliny z jednym liściem często nie kwitną. Pędy kwitnące wytwarzają między dwoma liśćmi pojedynczy, zwisający kwiat. Od maja do czerwca rozwija się biały, woskowaty kwiat o średnicy około 5–7 cm, częściowo ukryty pod liśćmi. Po przekwitnieniu tworzy się owalny owoc, który w sierpniu i wrześniu żółknie i może mieć owocowy zapach. W dobrych warunkach roślina w ciągu kilku lat rozrasta się w zwarte kolonie i tworzy wiosenny kobierzec bez regularnej pielęgnacji. W pełni dojrzały owoc w niektórych źródłach podaje się jako jadalny w niewielkiej ilości, jednak kłącza, liście i niedojrzałe owoce zawierają podofilotoksynę i są trujące. Przy nasadzeniach w Polsce liczy się więc przede wszystkim walor ozdobny i ostrożne obchodzenie się z rośliną, zwłaszcza w ogrodach, z których korzystają dzieci i zwierzęta domowe. W kompozycjach dobrze uzupełnia funkie, paprocie, rodgersje i wiosenne rośliny cebulowe. Po zamarciu liści sprawdzają się w tym miejscu wyższe byliny letnie.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w półcieniu lub cieniu, najlepiej pod krzewami i drzewami liściastymi, gdzie wiosną ma dostęp do światła, a latem chłodniejszą glebę. Wymaga gleby pulchnej, próchnicznej, stale umiarkowanie wilgotnej i dobrze zdrenowanej. Sprawdza się pH około 5,5–7,0. Podlewanie jest ważne zwłaszcza wiosną, podczas ruszania wegetacji, oraz w okresach suszy. Nadmiar wody zwiększa natomiast ryzyko gnicia kłączy. Wiosenne nawożenie kompostem lub ziemią liściową wzmacnia liście i sprzyja tworzeniu pędów kwiatowych, a ściółka z liści stabilizuje wilgotność. Rośliny sadzi się od marca do maja lub od września do listopada. Sadzenie w runie najpewniej udaje się jesienią. Kwitnienie przypada na maj–czerwiec, dojrzewanie owoców na sierpień–wrzesień. Potem roślina często zamiera, a część nadziemna na pewien czas znika. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi mniej więcej od -35 do -40 °C. Młode nasadzenia warto w pierwszą zimę okryć liśćmi. Przy nasadzeniach powierzchniowych stosuje się około 5–7 roślin na m², a przy sadzeniu w grupach zachowuje się rozstawę około 35–45 cm. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i rdza, ze szkodników ślimaki na młodych pędach. Cięcia nie wykonuje się, usuwa się jedynie zaschnięte resztki po zamarciu części nadziemnej. Przy pracy z kłączami zaleca się rękawice.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.02. 2026