Surmia bignoniowa 'Koehnei' Catalpa bignonioides 'Koehnei'

Opis szczegółowy produktu

Surmia bignoniowa 'Koehnei' - unikatowa, kompaktowa odmiana, która wnosi do ogrodu luksusowy, egzotyczny wygląd dużych liści, a dzięki niewielkim rozmiarom łatwo wpisuje się nawet w najmniejsze przestrzenie. W przeciwieństwie do gatunku rośnie bardzo wolno i w wieku dojrzałym osiąga wysokość zaledwie 4–6 metrów. Naturalnie tworzy gęstą, bardzo regularną kulistą koronę, która zachowuje geometryczny kształt bez konieczności regularnego formowania czy silnego cięcia. Jest więc idealnym wyborem do nowoczesnych aranżacji ogrodowych, miejskich ogródków przydomowych, a także do uprawy w dużych dekoracyjnych pojemnikach na tarasach. Największą ozdobą odmiany jest jej wyjątkowe i oryginalne ulistnienie. Duże, typowo sercowate liście podczas rozwoju i przez całe lato mają jasną, świeżą groszkowozieloną do limonkowej barwę. Środek każdej blaszki liściowej jest przy tym nieregularnie i kontrastowo przebarwiony ciemniejszą, intensywną zielenią, co tworzy na drzewie piękny marmurkowy efekt. Liście są rozmieszczone bardzo gęsto, dzięki czemu korona sprawia wrażenie niezwykle pełnej i zwartej. Kwiaty pojawiają się rzadko. Jeśli jednak na starszych drzewach rozwiną się w lipcu, mają kremowożółtą barwę, zebrane są w puszyste wiechy i niosą ze sobą bardzo ciekawą zaletę. Wydzielają bowiem osobliwy, przypominający tytoń zapach, który dla człowieka jest wprawdzie mało wyczuwalny, ale skutecznie odstrasza uciążliwe komary i inne kłujące owady. Jesienią liście przebarwiają się na ciepłe żółte odcienie, a po ich opadnięciu drzewo odsłania mocną strukturę gałęzi. Jest doskonałym soliterem, który posłuży jako wyrazisty barwny akcent na środku trawnika, przy tarasie lub przed domem. Jest w pełni mrozoodporna, jednak w przypadku młodych drzew posadzonych w pojemnikach zaleca się zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej.

Surmia bignoniowa - podstawowy gatunek popularnej surmii. Jest to drzewo liściaste o okazałym pokroju, pochodzące z południowo-wschodnich regionów Stanów Zjednoczonych. Zyskało popularność dzięki efektownym liściom, nietypowym kwiatom i wreszcie dekoracyjnym owocom. Dorasta do około 12–18 metrów wysokości, z rozłożystą koroną o szerokości od 6 do 12 metrów. Słynie z szybkiego wzrostu i egzotycznego wyglądu, który wnosi do ogrodów. Liście Catalpa bignonioides osiągają do 25 cm, są sercowate, o szorstkich brzegach. Mają jasnozieloną barwę i jesienią opadają bez wyraźnego przebarwienia. Kwiaty są charakterystyczne i duże, rurkowate, białe z żółtymi i fioletowymi plamkami. Pięknie pachną. Kwitnie zwykle późną wiosną i wczesnym latem, a kwitnienie trwa około 2–4 tygodni. Po przekwitnięciu pojawiają się dekoracyjne, długie strąki z czarnymi nasionami w środku. Strąki zdobią drzewo także po opadnięciu liści jesienią. Drzewo to jest często wykorzystywane w architekturze krajobrazu jako soliter lub w mniejszych grupach, zwłaszcza ze względu na atrakcyjne kwiaty i dającą cień koronę. Nadaje się do uprawy w parkach, na terenach publicznych i w ogrodach ozdobnych.

Uprawa: Zaleca się ciepłe, osłonięte stanowisko, najlepiej w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. To właśnie dostateczna ilość światła sprzyja intensywnie żółtemu wybarwieniu liści. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, raczej świeża i wilgotna, bez długotrwałego zalewania oraz skrajnego przesychania. Odpowiednie jest pH lekko kwaśne do obojętnego, surmia należy jednak do tolerancyjnych drzew i znosi także lekko zasadowe gleby. Po posadzeniu korzystne jest regularne podlewanie oraz warstwa organicznej ściółki wokół pnia, która ogranicza parowanie i wahania temperatury gleby. W pierwszych latach w chłodniejszych regionach zaleca się lekkie zimowe okrycie podstawy pnia. Mrozoodporność wynosi około −23 °C, starsze, dobrze ukorzenione drzewa lepiej znoszą zimę, u młodszych egzemplarzy w zastoiskach mrozowych wierzchołki pędów mogą czasem przemarzać, jednak wiosną zwykle dobrze się regenerują. Surmia dobrze reaguje na cięcie, które wykonuje się po opadnięciu liści lub przedwiośniem. Cięcie odmładzające pomaga utrzymać zwartą koronę i sprzyja wytwarzaniu silnych, bogato ulistnionych pędów. W większych ogrodach drzewa sadzi się pojedynczo, w alejach i nasadzeniach liniowych zaleca się rozstawę 3–5 m w zależności od spodziewanej wielkości korony. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą wystąpić mszyce lub plamistości liści, zazwyczaj nie mają one jednak istotnego wpływu na kondycję drzewa. Przy właściwym wyborze stanowiska i podstawowej pielęgnacji jest to wyrazista, długowieczna dominanta ogrodu, łącząca efektowne ulistnienie z przyjemnym cieniem w letnich miesiącach.

Autor: Lucie | Rewizja: 3.6. 2026