Surmia bignoniowa Catalpa bignonioides

Opis szczegółowy produktu

Surmia bignoniowa - łac. Catalpa bignonioides, pochodzi z południowo-wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w cieplejszych rejonach wzdłuż rzek i na żyznych glebach. Do Europy została sprowadzona w XVIII wieku i dzięki niepowtarzalnemu wyglądowi stopniowo stała się cenionym drzewem parkowym i ogrodowym. W wieku dojrzałym osiąga około 10–15 m wysokości i 8–12 m szerokości korony. Pokrój jest szeroko rozłożysty, z nieregularną, raczej parasolowatą koroną. Liście są bardzo duże, sercowate, długości do 20–30 cm, świeżozielone, jesienią przeważnie żółkną. Kwitnie od czerwca do lipca, kiedy pojawiają się wzniesione wiechy długości 20–30 cm, złożone z rurkowatych białych kwiatów z żółtymi paskami i purpurowymi plamkami. Kwiaty są atrakcyjne dla owadów zapylających. Owocami są długie, wąskie torebki przypominające strąki, które często utrzymują się na drzewie aż do zimy i podnoszą jego walory dekoracyjne. Surmia bignoniowa stosowana jest przede wszystkim jako soliter w ogrodach, parkach oraz w nasadzeniach przyulicznych w cieplejszych rejonach.

Uprawa: Najlepiej odpowiada jej stanowisko w pełnym słońcu, osłonięte i ciepłe, gdzie drzewo regularnie kwitnie, a drewno dobrze drewnieje. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna, średnio ciężka do gliniastej, dostatecznie wilgotna, o pH około 6,0–7,5. Krótkotrwałą suszę znosi, jednak długotrwały niedobór wody może ograniczyć wzrost i kwitnienie. Sadzi się ją wiosną lub jesienią. U młodych roślin zaleca się regularne podlewanie i ściółkowanie. Catalpa bignonioides jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych rejonach może przemarzać, zwłaszcza za młodu, dlatego korzystne jest osłonięte stanowisko. Cięcie ogranicza się do zabiegów sanitarnych lub formujących w okresie spoczynku. Drzewo jest stosunkowo odporne na choroby, jednak w upalne lato może być bardziej wrażliwe na suszę i silny wiatr.

Autor: Lucie Š. | Rewizja: 2.2.2026