Surmia bignoniowa Surmia bignoniowa

Opis szczegółowy produktu

Katalpa trębolistna - łacińska nazwa Catalpa bignonioides, pochodzi z południowo-wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w cieplejszych rejonach wzdłuż rzek i na żyznych glebach. Do Europy została wprowadzona w XVIII wieku i stopniowo stała się popularnym drzewem parkowym i ogrodowym dzięki swojemu niepowtarzalnemu wyglądowi. W dorosłości osiąga wysokość około 10–15 m i szerokość korony 8–12 m. Pokrój jest szeroko rozłożysty, z nieregularną, raczej parasolowatą koroną. Liście są bardzo duże, sercowate, o długości do 20–30 cm, soczyście zielone, jesienią zazwyczaj żółkną. Kwitnienie odbywa się w czerwcu do lipca, kiedy pojawiają się wyprostowane wiechy o długości 20–30 cm, złożone z trąbkowatych białych kwiatów z żółtymi paskami i purpurowymi plamkami. Kwiaty są atrakcyjne dla zapylaczy. Owocem są długie, wąskie torebki przypominające strąki, które często pozostają na drzewie do zimy i zwiększają jego dekoracyjność. Katalpa znajduje zastosowanie przede wszystkim jako soliter w ogrodach, parkach i nasadzeniach przydrożnych w cieplejszych rejonach.

Uprawa: Stanowisko dla niej odpowiednie jest w pełni słoneczne i osłonięte, ciepłe, gdzie drzewo regularnie kwitnie i dobrze drewnieje. Gleba jest odpowiednia głęboka, żyzna, średnio ciężka do gliniastej, wystarczająco wilgotna, o pH około 6,0–7,5. Krótkotrwałą suszę znosi, długotrwały niedobór wody może jednak ograniczyć wzrost i kwitnienie. Sadzenie przeprowadza się wiosną lub jesienią. W młodym wieku zalecane jest regularne podlewanie i ściółkowanie. Catalpa bignonioides jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych rejonach może przemarzać, zwłaszcza młoda, dlatego korzystne jest osłonięte stanowisko. Cięcie ogranicza się do zabiegów sanitarnych lub kształtujących w okresie spoczynku wegetacyjnego. Drzewo jest stosunkowo odporne na choroby, w ciepłe lato może być jednak bardziej wrażliwe na suszę i silny wiatr.

Autor: Lucie Š. | Rewizja: 2.2.2026