Surmia Fargesa Catalpa fargesii f. duclouxii

Opis szczegółowy produktu

Surmia Fargesa - atrakcyjne, średniej wielkości drzewo liściaste pochodzące z Chin, cenione przede wszystkim za wyjątkowo dekoracyjne kwiaty i elegancki pokrój. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zwykle do wysokości 6–10 m i tworzy szerszą, nieregularnie kulistą do rozłożystej koronę o malowniczo ułożonych gałęziach. Liście są naprzeciwległe, szeroko jajowate do sercowatych, zaostrzone na szczycie, świeżo- do średniozielonych, od spodu delikatnie filcowate, a podczas rozwijania mogą mieć lekko brązowy odcień. Największą ozdobą są rzucające się w oczy, duże, rurkowate kwiaty, które pojawiają się zwykle w czerwcu i lipcu. Mają jasnoróżowe do różowofioletowych zabarwienie z ciemniejszymi plamkami i rysunkiem w gardzieli, co nadaje im bardzo egzotyczny wygląd i wyraźnie odróżnia je od powszechnie uprawianej surmii bignoniowej. Kwiaty zebrane są w luźne wiechy i są atrakcyjne dla owadów zapylających. Po przekwitnieniu mogą tworzyć się charakterystyczne długie, smukłe, strąkowate torebki, które często utrzymują się na drzewie do zimy. Młode rośliny mogą być wrażliwsze na silniejsze mrozy, dlatego zaleca się sadzenie w cieplejszych miejscach oraz zimową ochronę w pierwszych latach po posadzeniu. Dzięki efektownemu kwitnieniu i malowniczej koronie sprawdza się przede wszystkim jako drzewo soliterowe w ogrodach ozdobnych i parkach, gdzie latem tworzy wyrazisty, dominujący element.

Uprawa: Zaleca się wybór ciepłego, osłoniętego stanowiska, najlepiej w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Właśnie dostatek światła sprzyja dobremu wybarwieniu liści i obfitemu kwitnieniu. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, raczej świeża i umiarkowanie wilgotna, bez długotrwałego zalewania i skrajnego przesychania. Odpowiednie jest lekko kwaśne do obojętnego pH, surmia należy jednak do drzew tolerancyjnych i znosi także gleby lekko zasadowe. Po posadzeniu korzystnie wpływa na nią regularne podlewanie oraz warstwa organicznej ściółki wokół pnia, która ogranicza parowanie i wahania temperatury gleby. W pierwszych latach w chłodniejszych regionach zaleca się lekkie zimowe okrycie podstawy pnia. Mrozoodporność wynosi około −23 °C, starsze, dobrze ukorzenione drzewa lepiej znoszą zimę, u młodszych egzemplarzy w zastoiskach mrozowych wierzchołki pędów mogą czasem przemarzać, wiosną jednak zwykle dobrze się regenerują. Surmia dobrze reaguje na cięcie, które wykonuje się po opadnięciu liści lub w przedwiośniu. Cięcie odmładzające pomaga utrzymać zwartą koronę i sprzyja tworzeniu silnych, bogato ulistnionych pędów. W większych ogrodach drzewa sadzi się pojedynczo, w alejach i nasadzeniach liniowych zaleca się rozstawę 3–5 m w zależności od oczekiwanej wielkości korony. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce lub plamistości liści, zazwyczaj nie mają one jednak istotnego wpływu na kondycję drzewa. Przy właściwym wyborze stanowiska i podstawowej pielęgnacji jest to wyrazista, długowieczna dominanta ogrodu, łącząca efektowne ulistnienie z przyjemnym cieniem w letnich miesiącach.

Autor: Lucie | Rewizja: 11.2. 2026