Surmia Fargesa Catalpa fargesii

Opis szczegółowy produktu

Surmia Fargesa - średniej wysokości drzewo liściaste, które w wieku dojrzałym osiąga 8–12 m wysokości i około 5–8 m szerokości korony. Wyróżnia się dużymi, szeroko jajowatymi do sercowatych liśćmi z długo wyciągniętym wierzchołkiem, które w ciągu sezonu mają intensywnie zieloną barwę i skórzastą fakturę. W odróżnieniu od innych gatunków surmii zakwita stosunkowo wcześnie, najczęściej już w maju. Kwiaty zebrane są w duże, wzniesione wiechy. Pojedyncze kwiaty mają szeroko dzwonkowaty kształt i białą do delikatnie różowawej barwę, a wnętrze gardzieli zdobią wyraziste purpurowe plamki i żółte paski. Po przekwitnieniu, jesienią, rozwijają się owoce – bardzo długie, zwisające, nitkowate torebki zawierające owłosione nasiona. Zaletą tego gatunku jest wysoka odporność na szkodniki i choroby liści, które często dokuczają popularniejszym amerykańskim gatunkom surmii. Roślina niezawodnie znosi zimowe temperatury do -23 °C. Sprawdza się jako imponujący soliter w średnich i dużych ogrodach, parkach krajobrazowych oraz w zieleni miejskiej. Jest idealnym wyborem do tworzenia przyjemnego cienia na większych trawnikach lub w pobliżu miejsc wypoczynku. Azjatyckie pochodzenie predestynuje ją do wkomponowania w tematyczne ogrody chińskie i japońskie. Przy sadzeniu w luźnych grupach drzew zaleca się zachowanie odstępu między pniami co najmniej 6 m, aby korona mogła w pełni rozwinąć swój naturalnie zaokrąglony pokrój.

Uprawa:  Wymaga jasnego, w pełni słonecznego lub lekko półcienistego stanowiska, dobrze osłoniętego przed silnymi, wysuszającymi wiatrami, które mogłyby uszkodzić jej duże liście. Najlepsza jest głęboka, żyzna, próchniczna i dobrze przepuszczalna gleba gliniasta o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, utrzymująca stabilną wilgotność. Roślina toleruje również gleby uboższe, ale nie znosi stałego zalewania ani ciężkich, zimnych glin, gdzie grozi gnicie korzeni i słabe drewnienie pędów przed zimą. U młodych drzew po posadzeniu podlewanie musi być regularne i obfite, aby wytworzyły głęboki system korzeniowy. Dorosłe, dobrze ukorzenione drzewa są stosunkowo odporne na suszę, jednak podczas długotrwałych letnich upałów docenią okazjonalne głębokie podlanie. Nawożenie przeprowadza się wiosną, wprowadzając dojrzały kompost lub stosując wolno działający nawóz wieloskładnikowy, co wspiera zdrowy wzrost liści i obfite kwitnienie. Cięcie wykonuje się przedwiośniem (luty–marzec), przed rozwojem liści, usuwając suche, przemarznięte lub nieprawidłowo rosnące gałęzie – gatunek bardzo dobrze znosi cięcie i w razie potrzeby można go formować. Przy sadzeniu drzew soliterowych należy uwzględnić przyszłe rozmiary korony i zachować odstęp co najmniej 4–6 metrów od budynków i innych dużych drzew. Mrozoodporność dorosłych drzew jest w naszych warunkach klimatycznych dobra (do ok. -20 °C), jednak młode egzemplarze mogą w mroźne zimy przemarzać na końcach pędów. Dlatego w pierwszych latach po posadzeniu niezbędna jest ochrona zimowa w postaci starannego ściółkowania strefy korzeniowej i owinięcia pnia jutą.

Autor: Lucie | Rewizja: 1.6. 2026