Surmia okazała 'Pulverulenta' Catalpa speciosa 'Pulverulenta'

Opis szczegółowy produktu

Surmia okazała 'Pulverulenta' - niewielkie do średniej wielkości drzewo liściaste, które w wieku dojrzałym osiąga 3–5 m wysokości i około 3–4 m szerokości korony. Głównym wyróżnikiem odmiany są ogromne, szerokojajowate liście o sercowatej nasadzie. Cała powierzchnia blaszki liściowej jest gęsto pokryta drobnymi białymi i kremowymi plamkami, kropkami i marmurkowaniem na jasnozielonym tle, co daje ogólne wrażenie srebrzystego ulistnienia. Od czerwca do lipca drzewo zakwita dużymi, szerokodzwonkowatymi kwiatami w kolorze białym, z żółtymi paskami i purpurowymi kropkami wewnątrz gardzieli. Kwiaty zebrane są w obfite, wzniesione wiechy i roztaczają delikatny zapach. Po przekwitnieniu tworzą się owoce w postaci bardzo długich, wąskich torebek przypominających strąki fasoli, które pozostają na drzewie także po opadnięciu liści. Ciekawostką jest, że marmurkowanie liści jest genetycznie stabilne i w odróżnieniu od innych roślin o pstrych liściach pędy nie wracają do zielonej barwy. Roślina wykazuje dobrą odporność na niskie temperatury i znosi mrozy do -24 °C. W ogrodzie ta surmia sprawdza się przede wszystkim jako wyrazisty, barwny soliter w małych i średnich ogrodach, ogródkach przed domem lub nowoczesnych atriach. Dzięki jasnemu ulistnieniu doskonale rozjaśnia ciemniejsze zakątki ogrodu i tworzy efektowny kontrast w nasadzeniach grupowych z ciemnozielonymi lub purpurowymi drzewami i krzewami. Przy sadzeniu w luźnych grupach drzew zaleca się zachowanie odstępu między pniami co najmniej 4 m, aby korona miała wystarczająco dużo miejsca na swój naturalny, półkulisty rozwój.

Uprawa: Zaleca się wybór ciepłego, osłoniętego stanowiska, najlepiej w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. To właśnie dostatek światła sprzyja jasnemu, kontrastowemu wybarwieniu liści. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, raczej świeża i umiarkowanie wilgotna, bez długotrwałego zalewania i skrajnego przesychania. Odpowiednie jest pH lekko kwaśne do obojętnego, surmia należy jednak do drzew tolerancyjnych i znosi również gleby lekko zasadowe. Po posadzeniu korzystnie wpływa regularne podlewanie oraz warstwa ściółki organicznej wokół pnia, która ogranicza parowanie i wahania temperatury gleby. W pierwszych latach w chłodniejszych regionach zaleca się lekkie okrycie podstawy pnia na zimę. Mrozoodporność sięga około -24 °C, starsze, dobrze ukorzenione drzewa lepiej znoszą zimę, u młodszych egzemplarzy w zastoiskach mrozowych wierzchołki gałęzi mogą czasem przemarzać, wiosną jednak zazwyczaj dobrze się regenerują. Surmia dobrze reaguje na cięcie, które wykonuje się po opadnięciu liści lub przedwiośniem. Cięcie odmładzające pomaga utrzymać zwartą koronę i sprzyja wyrastaniu silnych, bogato ulistnionych pędów. W większych ogrodach drzewa sadzi się pojedynczo, w alejach i nasadzeniach liniowych zaleca się odstępy 3–5 m w zależności od spodziewanej wielkości korony. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce lub plamistości liści, zwykle nie mają one jednak istotnego wpływu na kondycję drzewa. Przy właściwym wyborze stanowiska i podstawowej pielęgnacji jest to wyrazista, długowieczna dominanta ogrodu, łącząca efekt dekoracyjnego ulistnienia z przyjemnym cieniem w miesiącach letnich.

Autor: Lucie | Rewizja: 1.6. 2026