Świerk biały 'Alberta Globe' Picea glauca 'Alberta Globe'

Opis szczegółowy produktu

Świerk biały 'Alberta Globe' - karłowata odmiana świerka białego o bardzo gęstym, regularnie kulistym lub lekko spłaszczonym pokroju. Powstał jako mutacja znanego kultivaru ‘Conica’ i charakteryzuje się niezwykle wolnym wzrostem, drobnym rozgałęzieniem oraz krótkimi igłami. Rośnie bardzo powoli, gęsto i kompaktowo. Początkowo tworzy niemal idealną kulę, z wiekiem korona może stać się nieco szersza i spłaszczona. W wieku około 10 lat osiąga wysokość około 30–50 cm i podobną szerokość. Starsze okazy zazwyczaj dorastają do około 0,6–1 m wysokości i 0,8–1,2 m szerokości. Roczne przyrosty wynoszą zazwyczaj zaledwie około 2–5 cm. Pędy są bardzo krótkie, cienkie i wyjątkowo gęsto rozgałęzione, dzięki czemu roślina tworzy zwarty pokrój bez wyraźnie wystających gałęzi. Naturalnie zachowuje zaokrągloną sylwetkę. Igły są krótkie, delikatne i gęsto rozmieszczone, o długości około 0,5–1 cm. Mają kolor od świeżego do średniozielonego, natomiast nowe wiosenne przyrosty są efektownie jasnozielone lub żółtozielone. Później w sezonie stopniowo ciemnieją. Szyszki u tej karłowatej odmiany pojawiają się bardzo rzadko i nie mają większej wartości dekoracyjnej. Jeśli się uformują, odpowiadają gatunkowi podstawowemu i po dojrzeniu nabierają barwy od jasnobrązowej do brązowej. Kora na młodych gałęziach jest gładka i szarobrązowa, a w starszych częściach rośliny staje się stopniowo delikatnie łuskowata. Ze względu na gęste rozgałęzienie pozostaje jednak w większości ukryta wewnątrz korony.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Kamila | Rewizja: 08.09.2026