Świerk biały 'Cinderella' Picea glauca 'Cinderella'

Opis szczegółowy produktu

Świerk biały 'Cinderella' - karłowata odmiana północnoamerykańskiego świerka białego. Gatunek ten występuje w lasach borealnych Kanady i północnych USA, często na chłodnych, wilgotnych stanowiskach o glebach kwaśnych do obojętnych. W dostępnych źródłach nie podano zweryfikowanego hodowcy ani roku wprowadzenia odmiany 'Cinderella'. Roślina tworzy kompaktową, regularną, stożkowatą koronę o gęstym rozgałęzieniu i delikatnych, świeżo zielonych igłach. W wieku 10 lat osiąga wysokość około 1–1,5 m, a szerokość wynosi zazwyczaj od 0,6 do 1 m, w zależności od warunków i sposobu uprawy. Roczny przyrost wynosi zazwyczaj około 10 cm. Igły są krótkie, miększe niż u wielu kłujących świerków, gęsto osadzone wokół pędów i przez cały sezon zachowują świeży zielony odcień, który zimą może lekko ściemnieć. Kwiaty nie mają dużego znaczenia ozdobnego, a szyszki u młodych, zakrzaczonych roślin pojawiają się rzadko. Odmiana ta idealnie sprawdzi się jako solitery w przedogródkach, skalniakach, wrzosowiskach i donicach, gdzie tworzy całoroczny zielony punkt o czystym obrysie. Świetnie komponuje się z wrzosami, wrzosowcami, karłowatymi sosnami, niskimi jałowcami, kostrzewami, przymiotnikiem oraz bylinami okrywowymi. Igły są delikatniejsze, jednak nie nadają się do spożycia; roślina nie posiada intensywnego zapachu i podczas pielęgnacji może lekko kłuć.

Świerk kłujący znany również jako świerk biały, to drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za swoją odporność i dekoracyjny wygląd. Dorasta do wysokości 15-30 metrów i ma stożkowatą, regularną koronę. Igły są krótkie, miękkie i mają kolor od jasno- do srebrzysto-zielonego, co nadaje mu charakterystyczny „szary” odcień, od którego pochodzi jego nazwa. Świerk kłujący jest bardzo odporny na mróz i znosi chłodniejszy klimat, a jednocześnie jest stosunkowo niewymagający pod względem warunków glebowych, preferuje jednak gleby dobrze przepuszczalne, lekko kwaśne do neutralnych. Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego i nadaje się do większych ogrodów, parków lub jako element nasadzeń leśnych. Dzięki swojej solidności i ładnemu ubarwieniu jest również często wykorzystywany jako choinka.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.06.2026