Świerk biały 'Daisy's White' Picea glauca 'Daisy's White'

Opis szczegółowy produktu

Świerk biały 'Daisy's White' - nadzwyczaj atrakcyjny karłowaty iglak, ceniony przede wszystkim za efektowne, kremowobiałe aż żółto-białe wiosenne przyrosty, które wyraźnie kontrastują ze starszym, zielonym igliwiem. W trakcie sezonu młode igły stopniowo zielenieją. Kultywar powstał jako mutacja znanego świerka ‘Conica’ i dzięki powolnemu wzrostowi idealnie nadaje się nawet do bardzo małych ogrodów. Rośnie bardzo powoli, gęsto i regularnie, tworząc kształt stożka. W młodości przyrasta około 5 do 10 cm rocznie, a po 10 latach osiąga zazwyczaj wysokość od 0,8 do 1 m. W wieku dorosłym może osiągnąć wysokość około 1,5–2 m i szerokość od 0,8 do 1,2 m. Naturalnie tworzy bardzo gęstą i symetryczną koronę, dzięki czemu nie wymaga cięcia formującego. Igły są krótkie, delikatne, gęsto rozmieszczone i mają kolor od jasnej do średniej zieleni. Największą ozdobą są nowe wiosenne przyrosty, które wyrastają w efektownym kolorze kremowobiałym aż kremowo-żółtym. Z czasem przechodzą w kolor jasnozielony, a następnie zwykłą zieleń, dzięki czemu wygląd rośliny stopniowo zmienia się w ciągu sezonu. Szyszki tworzy bardzo rzadko i nie mają one większej wartości dekoracyjnej. Są idealne do skalniaków, wrzosowisk, przedogródków, ogrodów japońskich, mniejszych grup iglaków, a także jako solitery. Dzięki powolnemu wzrostowi świetnie sprawdza się również w większych donicach na tarasach i balkonach. Bardzo ładnie komponuje się z niskimi jałowcami, sosnami, wrzosami, karłowatymi rododendronami lub kolorowymi pierwiosnkami.

Świerk biały, znany również jako świerk o białej korze, to drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za swoją odporność i dekoracyjny wygląd. Dorasta do wysokości 15-30 metrów i ma stożkowatą, regularną koronę. Igły są krótkie, miękkie i mają kolor od jasno- do srebrzysto-zielonego, co nadaje mu charakterystyczny „siny” odcień, od którego pochodzi jego nazwa. Świerk biały jest bardzo odporny na mróz i znosi chłodniejszy klimat, a jednocześnie jest stosunkowo niewymagający pod względem warunków glebowych, od lekko kwaśnych do neutralnych. Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego i nadaje się do większych ogrodów, parków lub jako element nasadzeń leśnych. Dzięki swojej solidności i ładnemu ubarwieniu jest również często wykorzystywany jako choinka.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Kamila | Rewizja: 07.09.2026