Świerk biały 'Dendrofarma Gold' Picea glauca 'Dendrofarma Gold'

Opis szczegółowy produktu

Świerk biały 'Dendrofarma Gold' - pochodzi z chłodniejszych rejonów Ameryki Północnej, gdzie rośnie w lasach borealnych na przeważnie kwaśnych glebach. Odmiana 'Dendrofarma Gold' powstała w Polsce jako karłowa selekcja o zwartym pokroju i intensywniejszym wiosennym wybarwieniu. Roślina tworzy gęstą koronę o delikatnej strukturze, początkowo kulistą, później także szeroko stożkowatą. Igły są krótkie i miękkie w dotyku, skupione wokół pędów w gęste „szczoteczki”. Nowe przyrosty są cytrynowo- do złotożółtych, a w ciągu lata przebarwiają się na zielono. Roczny przyrost wynosi około 2–4 cm, dlatego roślina długo zachowuje niewielkie rozmiary i w wieku dojrzałym osiąga zwykle około 0,6 m wysokości i szerokości. W kwietniu i maju mogą pojawić się szyszki pylnikowe, a na starszych roślinach także drobne szyszki. W porównaniu z popularną odmianą 'Conica' wyróżnia się wyraźniejszą barwą wiosną przy podobnie powolnym wzroście. W kompozycjach stanowi jasny punkt wśród ciemnozielonych iglaków, wrzosów, borówek i rododendronów, dobrze prezentuje się także przy kamieniach i na rabatach żwirowych. Roztarte igły wydzielają delikatny, żywiczny zapach. Idealny do pojemników i ogrodów skalnych, pięknie wygląda w towarzystwie innych iglaków i krzewów ozdobnych. 

Świerk biały, znany także jako świerk kanadyjski, to drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za odporność i dekoracyjny wygląd. Osiąga 15–30 metrów wysokości i ma stożkowatą, regularną koronę. Igły są krótkie, miękkie, jasno- do srebrzystozielonych, co nadaje mu charakterystyczny sinawy odcień. Świerk biały jest bardzo mrozoodporny i znosi chłodny klimat, a zarazem ma stosunkowo niewielkie wymagania glebowe, choć preferuje gleby dobrze przepuszczalne, lekko kwaśne do obojętnych. Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego i nadaje się do większych ogrodów, parków oraz nasadzeń leśnych. Dzięki wytrzymałości i ładnemu wybarwieniu bywa też często wykorzystywany jako choinka.

Uprawa:  Dobrze rośnie w pełnym słońcu i w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym, o wyrównanym mikroklimacie, ponieważ zimowy wiatr i wiosenne słońce mogą powodować suszę fizjologiczną i brązowienie igieł. Odpowiada mu gleba próchniczna, przepuszczalna i stale lekko wilgotna, z dobrym drenażem i bez długotrwałego zalewania, o zalecanym pH około 5,0–6,8. Sadzi się od marca do listopada poza okresem mrozów, najpewniejszym terminem jest wiosna i wczesna jesień. Podlewanie jest ważne przez pierwsze 2–3 lata po posadzeniu, podczas letnich upałów oraz w przypadku roślin w pojemnikach, gdzie bryła korzeniowa szybciej przesycha. Nawożenie wykonuje się wiosną nawozem o spowolnionym działaniu przeznaczonym do iglaków, nadmiar azotu zwiększa wrażliwość na mróz. Cięcie zwykle nie jest potrzebne, usuwa się jedynie suche lub zaburzające pokrój pędy, najlepiej w maju lub czerwcu, w młode przyrosty. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje temperaturę gleby i ogranicza rozwój chwastów. Uprawa w pojemniku wymaga otworów odpływowych, warstwy drenażowej i przewiewnego podłoża, a zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem. Szyszki pylnikowe pojawiają się zazwyczaj w kwietniu i maju, szyszki dojrzewają jesienią. Mrozoodporność dojrzałych roślin określa się na około -40 °C, wrażliwsza bywa bryła korzeniowa w pojemniku. Odporność na suszę jest średnia do niższej, długotrwałe przesuszenie prowadzi do przerzedzenia korony. Spośród chorób i szkodników mogą wystąpić osutki igieł, zgnilizna korzeni przy nadmiernej wilgoci, przędziorki i misecznik. Zalecana rozstawa wynosi około 0,6–0,8 m dla odmian karłowych i 1,5–3 m dla większych form, zależnie od docelowej szerokości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.01. 2026