Świerk biały 'Double Celebration' Picea glauca 'Double Celebration'

Opis szczegółowy produktu

Świerk biały 'Double Celebration'  - północnoamerykański gatunek z obszarów borealnych, o delikatnych igłach i dobrej odporności na mróz. Odmiana 'Double Celebration' należy do karłowych form stożkowych i wiąże się z polską hodowlą rodziny Kaluzińskich. W europejskich dokumentach licencyjnych jako hodowców wymienia się A. Kaluzińską i Z. Kaluzińskiego, a odmianę wprowadzono do uprawy w drugiej połowie lat 2010. Wzrost jest powolny. Po 10 latach roślina osiąga około 0,8 m wysokości i około 0,5 m szerokości, a jej korona jest naturalnie gęsta i regularna. Największą ozdobą jest wiosna. Nowe przyrosty w kwietniu i maju są złotożółte, następnie stopniowo zielenieją i tworzą subtelne przejście barw między starszymi a młodymi igłami. Kwiaty są niepozorne. Jednopienne szyszki męskie i żeńskie pojawiają się wiosną, a zapylanie odbywa się za pośrednictwem wiatru. Szyszki dojrzewają jesienią i mają walor ozdobny. W ogrodzie sprawdza się jako soliter w ogródku przed domem, w kompozycjach z wrzosami, karłowymi sosnami i krzewami liściastymi lub jako element nadający strukturę nasadzeniom w pojemnikach na tarasie.

Świerk biały, znany również jako świerk kanadyjski, to drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za odporność i dekoracyjny wygląd. Dorasta do 15–30 metrów wysokości i ma stożkową, regularną koronę. Igły są krótkie, miękkie, jasno- do srebrzystozielonych, co nadaje mu charakterystyczny sinawy odcień, do którego nawiązuje łacińska nazwa glauca. Świerk biały jest bardzo mrozoodporny i dobrze znosi chłodniejszy klimat, a przy tym ma stosunkowo niewielkie wymagania glebowe, choć preferuje gleby dobrze przepuszczalne, lekko kwaśne do obojętnych. Wymaga stanowiska słonecznego lub półcienistego i nadaje się do większych ogrodów, parków oraz do nasadzeń leśnych. Dzięki wytrzymałości i ładnemu zabarwieniu często wykorzystuje się go także jako choinkę.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym i o wyrównanym mikroklimacie, ponieważ zimowy wiatr i wiosenne słońce mogą powodować suszę fizjologiczną i brązowienie igieł. Odpowiada mu gleba próchniczna, przepuszczalna i stale lekko wilgotna, z dobrym drenażem i bez długotrwałego zalewania, o zalecanym pH około 5,0–6,8. Sadzi się od marca do listopada poza okresami mrozów, najpewniejszym terminem jest wiosna i wczesna jesień. Podlewanie jest ważne w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu, podczas letnich upałów oraz w przypadku roślin w pojemnikach, w których bryła korzeniowa szybciej przesycha. Nawożenie przeprowadza się wiosną nawozem o spowolnionym działaniu przeznaczonym do iglaków, nadmiar azotu zwiększa wrażliwość na mróz. Cięcie zwykle nie jest potrzebne, usuwa się jedynie suche lub zaburzające pokrój pędy, najlepiej w maju i czerwcu, w młode przyrosty. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje temperaturę gleby i ogranicza rozwój chwastów. Uprawa w pojemniku wymaga otworów odpływowych, warstwy drenażowej i przewiewnego podłoża, a zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem. Pylące szyszki męskie pojawiają się zwykle w kwietniu i maju, szyszki dojrzewają jesienią. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około -40 °C, bardziej wrażliwa bywa bryła korzeniowa w pojemniku. Odporność na suszę jest średnia do niższej, długotrwałe przesuszenie prowadzi do przerzedzenia korony. Spośród chorób i szkodników mogą wystąpić osutki igieł, zgnilizny korzeni przy nadmiernym uwilgotnieniu, przędziorki i misecznikowate. Zalecana rozstawa wynosi około 0,6–0,8 m w przypadku odmian karłowych i 1,5–3 m w przypadku większych form, zależnie od docelowej szerokości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.01. 2026