Świerk biały 'Double Celebration' Picea glauca 'Double Celebration'

Opis szczegółowy produktu

Świerk biały 'Double Celebration' - gatunek północnoamerykański z obszarów borealnych o delikatnych igłach i dobrej mrozoodporności. Odmiana 'Double Celebration' należy do karłowych form stożkowych i jest związana z polską hodowlą rodziny Kaluzińskich. W europejskich dokumentach licencyjnych podaje się hodowcę A. Kaluzińska i Z. Kaluziński, z wprowadzeniem do praktyki w drugiej połowie lat 2010. Wzrost jest powolny. w wieku 10 lat osiąga około 0,8 m wysokości i około 0,5 m szerokości, korona jest naturalnie gęsta i regularna. Dekoracyjny wierzchołek pojawia się wiosną. nowe przyrosty w kwietniu do maja wyrastają złotożółte, następnie uspokajają się do zielonego i tworzą delikatne przejście kolorystyczne między starszym a nowym igliwiem. Kwiaty są niepozorne. jednopienne, zarówno męskie, jak i żeńskie szyszki pojawiają się wiosną, zapylenie następuje przez wiatr. Szyszki dojrzewają jesienią i mają charakter ozdobny. W ogrodzie sprawdzi się jako soliter do przedogródka, w kompozycjach z wrzosami, karłowymi sosnami i krzewami liściastymi, lub jako element strukturalny w pojemnikach na tarasie.

Świerk kłujący znany również jako świerk biały, to drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za swoją odporność i dekoracyjny wygląd. Dorasta do wysokości 15-30 metrów i ma stożkowatą, regularną koronę. Igły są krótkie, miękkie i mają kolor od jasno- do srebrzysto-zielonego, co nadaje mu charakterystyczny „szary” odcień, od którego pochodzi jego nazwa. Świerk kłujący jest bardzo odporny na mróz i znosi chłodniejszy klimat, a jednocześnie jest stosunkowo niewymagający pod względem warunków glebowych, preferuje jednak gleby dobrze przepuszczalne, lekko kwaśne do neutralnych. Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego i nadaje się do większych ogrodów, parków lub jako element nasadzeń leśnych. Dzięki swojej solidności i ładnemu ubarwieniu jest również często wykorzystywany jako choinka.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym i o stabilnym mikroklimacie, ponieważ zimowy wiatr i wiosenne słońce mogą powodować fizjologiczne suszenie i brązowienie igieł. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, z dobrym drenażem i bez długotrwałego zastoju wody, zalecane pH wynosi około 5,0–6,8. Sadzenie odbywa się od marca do listopada z wyłączeniem okresu mrozów, najbardziej niezawodne jest wiosną i wczesną jesienią. Podlewanie jest ważne w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu, podczas letnich upałów oraz u roślin w pojemnikach, gdzie bryła korzeniowa szybciej wysycha. Nawożenie przeprowadza się wiosną wolno rozpuszczalnym nawozem dla iglaków, nadmierne nawożenie azotem zwiększa wrażliwość na mróz. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, usuwa się tylko suche lub psujące pokrój pędy, najlepiej w maju do czerwca do młodych przyrostów. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje temperaturę gleby i ogranicza rozwój chwastów. Uprawa w doniczce wymaga otworów drenażowych, warstwy drenażowej i przepuszczalnego podłoża, zimą wskazana jest ochrona doniczki przed przemarznięciem. Szyszki pyłkowe pojawiają się zazwyczaj w kwietniu do maja, szyszki dojrzewają jesienią. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się orientacyjnie do -40 °C, bardziej wrażliwa jest bryła korzeniowa w doniczce. Odporność na suszę jest średnia do niższej, długotrwałe przesuszenie prowadzi do przerzedzenia korony. Z chorób i szkodników mogą pojawić się osypki igieł, gnicie korzeni przy nadmiernym nawodnieniu, przędziorki i tarczniki. Zalecane rozstawy wynoszą około 0,6–0,8 m dla odmian karłowych i 1,5–3 m dla większych form w zależności od docelowej szerokości.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 16.01. 2026