Świerk biały 'Honeymoon' Picea glauca 'Honeymoon'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Honeymoon' <\/strong>- odmiana o stożkowym i gęstym pokroju. Wzrost jest zwarty. Gatunek z Ameryki Północnej, ceniony za wysoką mrozoodporność i delikatne igły. Odmiana 'Honeymoon' należy do karłowych, wąskostożkowych form. W wieku 10 lat osiąga około 0,8–1 m wysokości i około 0,4 m szerokości, utrzymując regularny kształt bez przycinania. Na wiosnę, zazwyczaj w kwietniu do maja, nowe igły kiełkują w kolorze intensywnie żółtym, miejscami z pomarańczowym odcieniem. W ciągu sezonu dojrzewają do zielonego koloru, dzięki czemu korona naturalnie zmienia odcienie. Kwiaty są niepozorne. jednopienne, zarówno męskie, jak i żeńskie szyszki tworzą się wiosną, zapylenie odbywa się przez wiatr. Drobne szyszki dojrzewają jesienią i mają głównie znaczenie ozdobne. Drzewo nadaje się jako soliter do przedogródka, na wąskie rabaty wzdłuż ścieżek oraz do pojemników, gdzie żółte przyrosty podkreślą ciemne tło z kamienia lub drewna. Ze względu na swój kompaktowy rozmiar i piękny kolor, doskonale nadaje się do sadzenia na tarasach, balkonach lub w rabatach ozdobnych.

Świerk kłujący znany również jako świerk biały, to drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za swoją odporność i dekoracyjny wygląd. Dorasta do wysokości 15-30 metrów i ma stożkowatą, regularną koronę. Igły są krótkie, miękkie i mają kolor od jasno- do srebrzysto-zielonego, co nadaje mu charakterystyczny „szary” odcień, od którego pochodzi jego nazwa. Świerk kłujący jest bardzo odporny na mróz i znosi chłodniejszy klimat, a jednocześnie jest stosunkowo niewymagający pod względem warunków glebowych, preferuje jednak gleby dobrze przepuszczalne, lekko kwaśne do neutralnych. Wymaga stanowiska słonecznego do półcienistego i nadaje się do większych ogrodów, parków lub jako element nasadzeń leśnych. Dzięki swojej solidności i ładnemu ubarwieniu jest również często wykorzystywany jako choinka.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym i o stabilnym mikroklimacie, ponieważ zimowy wiatr i wiosenne słońce mogą powodować fizjologiczne suszenie i brązowienie igieł. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, z dobrym drenażem i bez długotrwałego zastoju wody, zalecane pH wynosi około 5,0–6,8. Sadzenie odbywa się od marca do listopada z wyłączeniem okresu mrozów, najbardziej niezawodne jest wiosną i wczesną jesienią. Podlewanie jest ważne w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu, podczas letnich upałów oraz u roślin w pojemnikach, gdzie bryła korzeniowa szybciej wysycha. Nawożenie przeprowadza się wiosną wolno rozpuszczalnym nawozem dla iglaków, nadmierne nawożenie azotem zwiększa wrażliwość na mróz. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, usuwa się tylko suche lub psujące pokrój pędy, najlepiej w maju do czerwca do młodych przyrostów. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje temperaturę gleby i ogranicza rozwój chwastów. Uprawa w doniczce wymaga otworów drenażowych, warstwy drenażowej i przepuszczalnego podłoża, zimą wskazana jest ochrona doniczki przed przemarznięciem. Szyszki pyłkowe pojawiają się zazwyczaj w kwietniu do maja, szyszki dojrzewają jesienią. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się orientacyjnie do -40 °C, bardziej wrażliwa jest bryła korzeniowa w doniczce. Odporność na suszę jest średnia do niższej, długotrwałe przesuszenie prowadzi do przerzedzenia korony. Z chorób i szkodników mogą pojawić się osypki igieł, gnicie korzeni przy nadmiernym nawodnieniu, przędziorki i tarczniki. Zalecane rozstawy wynoszą około 0,6–0,8 m dla odmian karłowych i 1,5–3 m dla większych form w zależności od docelowej szerokości.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 16.01. 2026