Świerk kaukaski 'Eddie Rezek' Picea orientalis 'Eddie Rezek'

Opis szczegółowy produktu

Świerk wschodni 'Eddie Rezek' - odmiana pochodzi z górskich lasów Kaukazu i północno-wschodniej Turcji, gdzie rośnie na średnio wilgotnych zboczach i w chłodniejszych dolinach. Odmiana 'Eddie Rezek' powstała jako wybór z czarciej miotły znalezionej przez kolekcjonera Eda Rezeka w stanie Nowy Jork i weszła do obiegu przed 2005 rokiem. Roślina rozmnażana jest przez szczepienie, aby zachować jej karłowaty charakter. Tworzy bardzo gęste rozgałęzienia i początkowo regularny kulisty lub lekko spłaszczony poduszkę, później może zaznaczyć krótki wierzchołek. Roczny przyrost zazwyczaj wynosi około 2–5 cm, więc w wieku 10 lat osiąga około 0,4–0,5 m wysokości i szerokości, a w dorosłości często utrzymuje się w okolicach 0,5 m. Igły są wyjątkowo krótkie, ciemnozielone i błyszczące, na końcach tylko lekko kłujące, wiosną pojawiają się jaśniejsze zielone przyrosty. Kwitnienie odbywa się w maju, szyszki o długości 5–9 cm u odmian karłowatych tworzą się tylko wyjątkowo. Znajduje zastosowanie w skalniakach, wrzosowiskach, małych ogrodach oraz w donicach, gdzie pełni rolę wiecznie zielonego, zwartego akcentu. W połączeniach dobrze komponuje się z wrzosami, karłowymi sosnami, azalią i trawami ozdobnymi, gdzie ciemne igliwie podkreśla jaśniejszy kamienny mulcz. Dzięki gęstości pędów znajduje zastosowanie również w formowanych nasadzeniach typu niwaki lub jako wolno rosnąca podstawa do bonsai.

Świerk wschodni osiąga wysokość 25 m, ma szeroką, stożkowatą koronę sięgającą ziemi i ostry, wyraźny wierzchołek. Gałęzie ciemnozielonej korony rosną okółkowo, a w młodości odstają ukośnie od pnia. Igły ma długie 5-10 mm i szerokie 1 mm, czterograniaste, błyszczące, ciemnozielone z jednym do czterech rzędami białawych przewodów powietrznych i są gęsto nagromadzone na górnej stronie gałązki, którą gęsto pokrywają. Szyszki męskie są walcowate, ciemnoczerwone, 1-2 cm długie i wyrastają w kątach górnych igieł na starszych gałązkach. Szyszki żeńskie są początkowo ciemnoczerwone, a później purpurowo-fioletowe, długości do 3 cm, zazwyczaj wyprostowane, a po zapyleniu zwisające, wyrastają na końcach młodych pędów. Świerk wschodni toleruje duże zacienienie, suche stanowiska, gorące lata i jest ogólnie odporny na mróz do -30 °C, dobrze rośnie nawet w zwartej roślinności leśnej, nie jest wymagający co do pH i jakości gleby. Chociaż w jego ojczyźnie występują częste i regularne opady, bez problemu przystosowuje się również do bardziej suchych warunków na dzisiejszych stanowiskach. W ojczyźnie rośnie na górnej granicy lasu. Jest tylko średnio tolerancyjny na zanieczyszczenie środowiska miejskiego i nie toleruje zasolenia gleby.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartego wzrostu korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.11.2025