Świerk kaukaski 'WB' Picea orientalis 'WB'

Opis szczegółowy produktu

Świerk wschodni 'WB' – karłowata odmiana świerka wschodniego, powstała jako tzw. czarownik. Skrót WB jest powszechnie stosowany w przypadku iglaków w odniesieniu do „witches’ broom”, czyli kompaktowej mutacji wzrostu z krótkimi przyrostami. Gatunek ten pochodzi z Kaukazu, północno-wschodniej Turcji i okolic Morza Czarnego, gdzie rośnie w lasach górskich aż do górnej granicy lasu. Odmiana zachowuje krótkie, błyszczące igły, gęste rozgałęzienie i odporność gatunku, ale rośnie znacznie wolniej. Roczne przyrosty wynoszą około 5 cm. W wieku 10 lat osiąga wysokość około 0,8 m, a w wieku dorosłym około 2–2,5 m, tworząc bardzo kompaktowy, stożkowaty lub piramidalny pokrój. Igły są krótkie, gęsto rozmieszczone na górnej stronie pędów, niebiesko-zielone do ciemnozielonych i lekko kłujące na końcach. Wiosenne przyrosty mają świeżo zielony odcień, który kontrastuje z ciemniejszymi igłami z poprzedniego roku. Kwiaty nie mają dużego znaczenia ozdobnego; u starszych roślin mogą wyjątkowo pojawić się smukłe, zwisające szyszki, które podczas dojrzewania stają się brązowe. Odmiana 'WB' sprawdzi się w skalniaku, przedogródku, większej donicy, wrzosowisku oraz jako niski, zimozielony akcent wśród innych iglaków i krzewów ozdobnych. Dobrze komponuje się z wrzosami, wrzosowcami, karłowatymi sosnami, niskimi jałowcami, kostrzewami i rozchodnikami.

Świerk wschodni dorasta do 25 m wysokości, ma szeroko stożkową, sięgającą ziemi koronę i spiczasty wyraźny wierzchołek. Gałęzie ciemnozielonej korony rosną okółkowo i w młodości odstają ukośnie od pnia. Igły ma długie 5-10 mm i szerokie 1 mm, czterograniaste, błyszczące, ciemnozielone z jednym do czterech rzędami białawych przewodów powietrznych i są gęsto nagromadzone na górnej stronie gałązki, którą gęsto pokrywają. Szyszki męskie są walcowate, ciemnoczerwone, 1-2 cm długie i wyrastają w kątach górnych igieł na starszych gałązkach. Szyszki żeńskie są początkowo ciemnoczerwone, a później purpurowo fioletowe, długie do 3 cm, początkowo pionowe, a po zapyleniu zwisające, wyrastają na końcach pędów. Świerk wschodni znosi duże zacienienie, suche stanowisko, gorące lato i jest ogólnie odporny na mróz do -30 °C, dobrze rośnie nawet w zwartych zadrzewieniach leśnych, nie jest wymagający co do pH i jakości gleby. Chociaż w jego ojczyźnie występują częste i regularne opady, bez problemów przystosowuje się również do bardziej suchych warunków dzisiejszych stanowisk. W ojczyźnie rośnie na górnej granicy lasu. Jest tylko średnio tolerancyjny na zanieczyszczone środowisko miejskie i nie znosi zasolenia gleby.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.06.2026