Świerk kłujący 'Aubie's Spreader' Picea pungens 'Aubie's Spreader'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pungens 'Aubie's Spreader' - bardzo atrakcyjny kultywar świerka kłującego, pochodzący z górskich obszarów Gór Skalistych w Ameryce Północnej, gdzie rośnie na chłodniejszych zboczach i w dolinach z dobrze przepuszczalnymi, często kamienistymi glebami. Kultywar 'Aubie's Spreader' należy do niskich, rozłożystych odmian o przeważnie poziomym wzroście i tylko lekko wznoszących się końcach gałęzi. Tworzy gęste poduszki lub płożące dywany z krótkich pędów, niosących sztywne, kłujące igły w odcieniu niebieskozielonym do srebrzystoniebieskiego, który jest najbardziej widoczny w pełnym słońcu i w suchszym powietrzu. Wzrost jest wolniejszy i regularny, dlatego łatwo go utrzymać nawet w mniejszych ogrodach. W warunkach Republiki Czeskiej dorasta najczęściej do około 0,3–0,6 m wysokości i 1–1,8 m szerokości, u starszych roślin rozpiętość może wynosić nawet około 2 m. Na wiosnę pojawiają się niepozorne męskie i żeńskie szyszki, później mniejsze szyszeczki, które mają głównie wartość dekoracyjną. Dzięki wiecznie zielonemu igliwiu utrzymuje kompozycję również zimą i dobrze kontrastuje z bylinami na suchych rabatach, z lawendą, niskimi tawułami lub z trawami ozdobnymi. Sprawdzi się jako niska dominanta na skalniakach, w przedogródkach, na skraju chodników, w pojemnikach, a także jako element stabilizujący skarpy, gdzie zakorzenia się płytkim, ale szeroko rozłożonym systemem korzeniowym.

Świerk kłujący, nazywany również świerkiem srebrnym. Piękne drzewo iglaste, pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie na brzegach górskich rzek, a także na terenach podmokłych. Dobrze rośnie zarówno na glebach czarnoziemnych w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły ma dłuższe, sztywne i mocno kłujące. Mają matowo zielony, szaro-zielony do srebrzysto-białawego kolor, z każdej strony mają 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato-podłużne, w młodości zazwyczaj zielone, dojrzałe jasno brązowe. Osiąga 30 m, rzadko do 50 m. Korona jest gęsto rozgałęziona przez poziome, stożkowate gałęzie. Jest to jedno z najpopularniejszych, wykorzystywanych w kształtowaniu krajobrazu, drzew iglastych, zarówno w parkach, jak i w małych ogródkach. Uprawiany jest w wielu odmianach. Głównie odmiany o szarym lub niebiesko-szarym igliwiu są bardzo dekoracyjne, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20-30 lat. Rośnie stosunkowo dobrze nawet w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogródków.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej koronie. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.1.2026