Świerk kłujący 'Aubie's Spreader' Picea pungens 'Aubie's Spreader'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Aubie's Spreader' - bardzo efektowna odmiana świerka kłującego, który pochodzi z górskich obszarów Gór Skalistych w Ameryce Północnej, gdzie rośnie na chłodniejszych zboczach i w dolinach o dobrze zdrenowanych, często kamienistych glebach. Odmiana 'Aubie's Spreader' należy do niskich, rozłożystych selekcji o przeważająco poziomym wzroście i jedynie lekko wzniesionych końcach gałęzi. Tworzy gęste poduchy, a nawet płożące kobierce z krótkich pędów, na których osadzone są sztywne, kłujące igły w odcieniu niebieskozielonym do srebrzystoniebieskiego, najbardziej wyrazistym w pełnym słońcu i przy suchszym powietrzu. Wzrost jest dość powolny i regularny, dlatego roślinę łatwo utrzymać także w mniejszych ogrodach. W warunkach klimatycznych Polski osiąga najczęściej około 0,3–0,6 m wysokości i 1–1,8 m szerokości, u starszych roślin rozpiętość może sięgać nawet około 2 m. Wiosną pojawiają się niepozorne strobile męskie i żeńskie, później drobniejsze szyszki o głównie dekoracyjnym znaczeniu. Dzięki zimozielonemu igliwiu utrzymuje strukturę kompozycji także zimą i dobrze kontrastuje z bylinami na rabatach z roślinami lubiącymi suche stanowiska, z lawendą, niskimi tawułami lub trawami ozdobnymi. Sprawdza się jako niska dominanta na skalniakach, w ogródkach przeddomowych, przy obrzeżach chodników, w pojemnikach, a także jako element stabilizujący skarpy, gdzie korzeni się płytkim, ale szeroko rozpostartym systemem korzeniowym.

Świerk kłujący nazywany jest również świerkiem srebrnym. To piękne drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie na brzegach górskich rzek, a także w miejscach podmokłych. Dobrze radzi sobie zarówno na czarnoziemach w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły ma dłuższe, sztywne i silnie kłujące. Ich barwa jest matowozielona, sinozielona do srebrzystobiaławej, a na każdej stronie znajduje się 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, za młodu zwykle zielone, dojrzałe jasnobrązowe. Dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto ugałęziona poziomymi gałęziami o stożkowatym pokroju. To jeden z najpopularniejszych świerków stosowanych w architekturze krajobrazu, zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie odmiany o sinym lub niebieskosinym igliwiu są bardzo dekoracyjne, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20-30 lat. Dość dobrze rośnie również w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się także do małych ogrodów.

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale lekko wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają mu gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, mniej więcej w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wyłożenie ściółki z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach wyżynnych ochrona zimowa nie jest konieczna, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest potrzebne. Z chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki i mszyce, których występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami i krzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.1.2026