Świerk kłujący 'Bizon Blue' Picea pungens 'Bizon Blue'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Bizon Blue' - należy do drzew iglastych pochodzących z Gór Skalistych w Ameryce Północnej, gdzie rośnie na chłodnych, wietrznych zboczach z dość suchym latem. Odmiana 'Bizon Blue' powstała w amerykańskiej szkółce Bizon Nursery jako selekcja o intensywnie niebieskim igliwiu i gęstszym wzroście. W wieku dorosłym osiąga około 6–8 m wysokości i 3–4 m szerokości, wzrost jest powolny, a w wieku dziesięciu lat rośliny mają około 2 m wysokości i 1,3 m szerokości. Korona jest szeroko stożkowata, gałęzie są krótkie, sztywne i przeważnie poziome, tworząc zwarty pokrój. Igły są grube, kłujące, długości 2–3 cm, ułożone promieniście wokół pędów, po obu stronach jasno- do srebrzysto-niebieskich. Najbardziej charakterystyczną cechą odmiany są wiosenne przyrosty, które rozwijają się w odcieniach kremowo-żółtych do prawie białych i przez kilka tygodni ostro kontrastują ze starszym niebieskim igliwiem, szczególnie na słonecznych stanowiskach. Latem przyrosty stopniowo ciemnieją i przechodzą w niebieskawy odcień, jednak korona zachowuje dekoracyjny wygląd przez cały rok. Świerk kłujący 'Bizon Blue' wnosi do nasadzeń stałą strukturę również poza głównym sezonem, gęste rozgałęzienia zapewniają schronienie drobnym ptakom i sprawdzi się jako soliter na trawniku, w wrzosowiskach oraz w mieszanych grupach z krzewami liściastymi i trawami.

Świerk kłujący, nazywany również świerkiem srebrnym. Piękne drzewo iglaste, pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie na brzegach górskich rzek, a także na terenach podmokłych. Dobrze rośnie zarówno na glebach czarnoziemnych w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły ma dłuższe, sztywne i mocno kłujące. Mają matowo zielony, szaro-zielony do srebrzysto-białawego kolor, z każdej strony mają 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato-podłużne, w młodości zazwyczaj zielone, dojrzałe jasno brązowe. Osiąga 30 m, rzadko do 50 m. Korona jest gęsto rozgałęziona przez poziome, stożkowate gałęzie. Jest to jedno z najpopularniejszych, wykorzystywanych w kształtowaniu krajobrazu, drzew iglastych, zarówno w parkach, jak i w małych ogródkach. Uprawiany jest w wielu odmianach. Głównie odmiany o szarym lub niebiesko-szarym igliwiu są bardzo dekoracyjne, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20-30 lat. Rośnie stosunkowo dobrze nawet w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogródków.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.11.2025