Świerk kłujący 'Bizon Blue' Picea pungens 'Bizon Blue'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Bizon Blue' - należy do drzew iglastych pochodzących z Gór Skalistych w Ameryce Północnej, gdzie rośnie na chłodnych, wietrznych zboczach o stosunkowo suchym lecie. Odmiana 'Bizon Blue' powstała w amerykańskiej szkółce Bizon Nursery jako selekcja o intensywnie niebieskim igliwiu i gęstszym pokroju. W wieku dojrzałym osiąga około 6–8 m wysokości i 3–4 m szerokości. Rośnie powoli, a po dziesięciu latach rośliny mają zwykle około 2 m wysokości i około 1,3 m szerokości. Korona jest szeroko stożkowa, gałęzie krótkie, sztywne i przeważnie poziome, dzięki czemu pokrój jest zwarty. Igły są grube, kłujące, długości 2–3 cm, ułożone promieniście wokół pędów, z obu stron jasno- do srebrzystoniebieskich. Najbardziej charakterystyczną cechą odmiany są wiosenne przyrosty, które wybijają w kremowożółtych, niemal białych odcieniach i przez kilka tygodni wyraźnie kontrastują ze starszym niebieskim igliwiem, zwłaszcza na stanowiskach słonecznych. W ciągu lata przyrosty stopniowo ciemnieją i przybierają niebieskawy odcień, a korona przez cały rok zachowuje dekoracyjny wygląd. Świerk kłujący 'Bizon Blue' wnosi do nasadzeń stałą strukturę także poza głównym sezonem, gęste rozgałęzienie daje schronienie drobnym ptakom, a roślina sprawdza się jako soliter na trawniku, w ogrodach wrzosowiskowych oraz w mieszanych grupach z krzewami liściastymi i trawami.

Świerk kłujący, nazywany także świerkiem srebrnym, to piękne drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie nad brzegami górskich rzek, a także w miejscach podmokłych. Dobrze radzi sobie zarówno na czarnoziemach w strefie stepowej, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Ma dłuższe, sztywne i silnie kłujące igły. Są one matowozielone, sinozielone aż do srebrzystobiaławych, z każdej strony mają 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, w młodości zwykle zielone, dojrzałe jasnobrązowe. Dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto rozgałęziona, z poziomymi gałęziami tworzącymi stożkowaty kształt. Jest to jeden z najpopularniejszych świerków stosowanych w architekturze krajobrazu, zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie dekoracyjne są odmiany o sinym lub niebieskosinym igliwiu, zwłaszcza w młodym wieku, czyli do 20-30 lat. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogrodów.

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale przemoczona. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C. W typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest konieczna, natomiast młode rośliny w pojemnikach lepiej zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane – wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest potrzebne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników głównie przędziorki lub mszyce. Ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. W nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.11.2025