Świerk kłujący 'Blue Totem' Picea pungens 'Blue Totem'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Blue Totem' - odmiana 'Blue Totem' powstała jako selekcja o kolumnowym pokroju i wyraźnie niebieskich igłach i została wprowadzona do uprawy w drugiej połowie XX wieku. W wieku dojrzałym osiąga zwykle około 4–6 m wysokości i 1–1,5 m szerokości, po dziesięciu latach ma około 2–2,5 m wysokości i około 0,7–1 m szerokości. Korona jest wąskostożkowa do kolumnowej, gałęzie są krótkie, sztywne i przeważnie osadzone poziomo, dzięki czemu tworzą gęsty, zwarty pokrój, odpowiedni także do mniejszych ogrodów. Igły są grube, kłujące, długości około 2–3 cm, czworograniaste i ułożone promieniście wokół pędów, po obu stronach od jasnoniebieskich po srebrzystoniebieskie. Wiosenne przyrosty są jaśniejsze, czasem lekko kremowe, i przez kilka tygodni kontrastują ze starszymi igłami, co nadaje koronie żywy wygląd. Starsze okazy mogą tworzyć niewielką liczbę zwisających szyszek o długości około 6–10 cm, które dodatkowo podkreślają naturalny charakter odmiany. Sprawdza się jako smukły soliter na trawniku, pionowy akcent w nasadzeniach wrzosowiskowych i skalnych oraz jako kontrast dla krzewów liściastych i traw, którym zapewnia stałą strukturę także zimą.

Świerk kłujący nazywany jest również świerkiem srebrnym. To piękne drzewo iglaste pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie rośnie nad brzegami górskich rzek, a także w miejscach podmokłych. Dobrze rośnie zarówno na czarnoziemach w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły ma dłuższe, sztywne i silnie kłujące. Ich barwa jest matowozielona, szarozielona do srebrzystobiaławej, a na każdej stronie znajduje się 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, za młodu zwykle zielone, dojrzałe jasnobrązowe. Dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto ugałęziona poziomymi gałęziami tworzącymi stożek. To jeden z najpopularniejszych świerków w ogrodnictwie, sadzony zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie odmiany o szarych lub niebieskoszarych igłach są bardzo dekoracyjne, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20-30 lat. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogrodów.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w zakresie pH około 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę z igliwia. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w ciągu pierwszych dwóch–trzech lat po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwały brak wody prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych zimowanie nie sprawia trudności, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki lub mszyce. Ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie nadmiaru azotu. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na pełne rozwinięcie pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.11.2025