Świerk kłujący 'Glauca Compacta' Picea pungens 'Glauca Compacta'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Glauca Compacta' - zimozielona, wolno rosnąca odmiana świerka kłującego, która powstała w USA przed 1972 rokiem i jest związana z nazwiskiem szkółkarza Thuema. Pierwsza publikacja fachowa opisująca odmianę pochodzi z 1979 roku. Gatunek wyjściowy pochodzi z Gór Skalistych w Ameryce Północnej, gdzie zasiedla chłodniejsze doliny górskie, zbocza i okolice cieków wodnych. W młodości odmiana tworzy gęsty, zaokrąglony do szeroko stożkowatego pokrój, później wyraźniej zaznacza się przewodnik, a korona nabiera bardziej regularnego, stożkowatego zarysu. Wzrost jest początkowo powolny, około 8–15 cm rocznie. Po dziesięciu latach roślina ma zwykle około 1 m wysokości i 0,7–1 m szerokości, w podeszłym wieku może osiągnąć około 3–5 m wysokości i 2–3 m szerokości. Krótkie, mocne gałęzie są pokryte sztywnymi, czterokanciastymi i wyraźnie kłującymi igłami o długości do około 3 cm. Intensywnie niebieskie do srebrzystoniebieskiego zabarwienie pozostaje dekoracyjne przez cały rok i jest najbardziej wyraziste w pełnym słońcu. Wiosenne przyrosty są jaśniejsze i kontrastują ze starszymi igłami. W kwietniu i maju na starszych roślinach pojawiają się niepozorne męskie i żeńskie kwiatostany, z których później mogą rozwinąć się zwisające, walcowate szyszki, brązowiejące po dojrzeniu. Odmiana sprawdza się w nasadzeniach soliterowych w małych i średniej wielkości ogrodach, w ogródkach przeddomowych, w nasadzeniach żwirowych oraz przy nowoczesnej architekturze. Dobrze prezentuje się obok ciemnozielonych iglaków, sosen, jałowców lub drzew i krzewów o bordowych liściach, a dzięki zimozielonemu charakterowi utrzymuje strukturę kompozycji także zimą.

Świerk kłujący, nazywany także świerkiem srebrnym, to piękne drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie nad brzegami górskich rzek oraz na terenach podmokłych. Dobrze radzi sobie zarówno na czarnoziemach w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły są dłuższe, sztywne i silnie kłujące. Mają barwę matowozieloną, szarozieloną aż do srebrzystobiaławej, a na każdej stronie 3–6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, w młodości zwykle zielone, dojrzałe jasnobrązowe. Drzewo dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto ugałęziona poziomymi gałęziami tworzącymi stożkowaty pokrój. To jeden z najpopularniejszych świerków stosowanych w architekturze krajobrazu, zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie dekoracyjne są odmiany o igłach szarych lub niebieskoszarych, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20–30 lat. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, gdzie inne iglaki cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogrodów.

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepsze są gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przedziale około pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe niedobory wody prowadzą do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, podczas zwykłych zim na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, jednak młode rośliny w pojemnikach lepiej zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki lub mszyce, których występowanie znacznie ograniczają przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Kristýna | Rewizja: 17.09. 2026