Świerk kłujący 'Golden Mike' PBR Picea pungens 'Golden Mike' PBR

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Golden Mike' PBR - piękna odmiana, która wywodzi się z borealnych lasów Ameryki Północnej i obrzeży torfowisk, gdzie gatunek rośnie w chłodnym klimacie na glebach przepuszczalnych do wilgotniejszych. Odmiana 'Golden Mike' należy do karłowych, kulistych form pochodzących z kompaktowych mutacji, dlatego w praktyce ogrodniczej rozmnaża się ją przez szczepienie. Tworzy wyjątkowo gęste rozgałęzienia i bardzo krótkie, miękkie igły, zebrane w „igłowe pędzelki”, które po roztarciu delikatnie pachną żywicą. Wiosną końce pędów wybarwiają się na kolor cytrynowy do złotożółtego, a jaśniejszy odcień może utrzymywać się nawet do sierpnia, dopiero potem stopniowo przechodzi w szarozielony. Dzięki temu roślina przez część sezonu wygląda jak niewielka „lampka” wśród kamieni. Po 10 latach średnica korony wynosi zwykle około 30–40 cm, później często stabilizuje się na poziomie około 0,5–0,7 m, przy rocznym przyroście około 2–4 cm. Szyszki u tak karłowych odmian pojawiają się tylko wyjątkowo. W kompozycjach sprawdza się jako zimozielony akcent w skalniakach, wrzosowiskach i miniaturowych ogrodach, dobrze komponuje się z wrzosami, karłowymi sosnami, pierisami, azaliami i delikatnymi trawami, gdzie żółte wiosenne końcówki pędów rozświetlają kamień i jasną ściółkę.

Świerk kłujący, nazywany także świerkiem srebrnym. Piękne drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie na brzegach górskich rzek, a także w miejscach bagnistych. Dobrze radzi sobie zarówno na czarnoziemach w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły ma dłuższe, sztywne i mocno kłujące. Są matowozielone, szarozielone do srebrzystobiaławych, z każdej strony mają 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, za młodu zwykle zielone, dojrzałe jasnobrązowe. Dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto rozgałęziona poziomymi, stożkowato ułożonymi gałęziami. To jeden z najpopularniejszych świerków stosowanych w szkółkarstwie i architekturze krajobrazu, zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie dekoracyjne są odmiany o szarych lub niebieskoszarych igłach, zwłaszcza w młodym wieku, czyli do 20-30 lat. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogrodów.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po zakopaniu pojemnika w ziemi. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników głównie przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu w grupach zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.11.2025