Świerk kłujący 'Montgomery' Picea pungens 'Montgomery'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'Montgomery' - zwarty iglak o wyraźnie srebrzystoniebieskim zabarwieniu, należący do karłowych odmian gatunku Picea pungens. Gatunek pochodzi z Gór Skalistych w Ameryce Północnej, gdzie rośnie na chłodnych, często wietrznych zboczach o stosunkowo suchym lecie. Odmianę wyselekcjonowano w latach 30. XX wieku w amerykańskiej szkółce Montgomery Nursery jako wolno rosnącą formę o zagęszczonym pokroju i niebieskich igłach. W warunkach Europy Środkowej dorasta zwykle do 2–3 m wysokości i mniej więcej 2–3 m szerokości. Roczne przyrosty wynoszą około 5–10 cm, a dziesięcioletnie rośliny osiągają zazwyczaj 0,9–1,5 m. Początkowo tworzy spłaszczony, kulisty krzew, z wiekiem przechodzi w formę szerokostożkową aż poduszkowatą o bardzo gęstym rozgałęzieniu. Igły mają 2–3 cm długości, są grube, czworograniaste i mocno kłujące, ułożone promieniście wokół pędów, z obu stron matowo lub srebrzyście niebieskie. Wiosenne przyrosty są nieco jaśniejsze i przez kilka tygodni tworzą jasną obwódkę na obrzeżu korony, która delikatnie kontrastuje ze starszymi igłami. Starsze okazy mogą wytwarzać niewielką liczbę brązowawych, zwisających szyszek, które podkreślają naturalny charakter drzewa. Dzięki mniejszym rozmiarom i zwartemu pokrojowi odmiana sprawdza się w ogródkach przydomowych, ogrodach skalnych, na wrzosowiskach oraz jako niski akcent na trawniku. Dobrze nadaje się też do odpowiednio dużych pojemników na tarasach i przy wejściach, gdzie zapewnia całoroczną strukturę i barwny kontrast dla krzewów liściastych i traw ozdobnych.

Świerk kłujący bywa nazywany także świerkiem srebrnym. To piękne drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie nad brzegami górskich rzek, a także na podmokłych terenach. Dobrze radzi sobie zarówno na czarnoziemach w strefie stepowej, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Ma dłuższe, sztywne i silnie kłujące igły. Są one matowozielone, sinozielone aż srebrzystobiaławe, z każdej strony mają 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, za młodu zwykle zielone, a dojrzałe jasnobrązowe. Dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto rozgałęziona poziomymi, stożkowato ułożonymi gałęziami. Jest to jeden z najpopularniejszych świerków stosowanych w zieleni, zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie dekoracyjne są odmiany o sinych lub niebieskosinych igłach, zwłaszcza w młodym wieku, czyli do 20-30 lat. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, gdzie inne iglaki cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogrodów.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale lekko wilgotna, ale nie długotrwale przemoczona. Najlepiej odpowiadają mu gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu do sadzenia często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest potrzebna, jednak młode rośliny w pojemnikach lepiej zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki lub mszyce. Ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. W nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.11.2025