Świerk kłujący 'St. Mary's Broom' Picea pungens 'St. Mary's Broom'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'St. Mary's Broom'  - wyjątkowa karłowa odmiana świerka kłującego, odkryta jako czarcia miotła, czyli naturalna mutacja o niezwykle gęstym i powolnym wzroście. W młodości roślina tworzy płaską, a z czasem półkulistą do szerokostożkowej koronę. W wieku dojrzałym, który osiąga dopiero po wielu latach, dorasta do 0,6–1,0 metra wysokości przy podobnej szerokości. Igły są krótkie, sztywne, kłujące i mają intensywną niebiesko-srebrną barwę, która dzięki grubej warstwie wosku pozostaje trwała także w niesprzyjających warunkach pogodowych. Odmiana ta jest wysoko ceniona za stabilność wyglądu i zdolność zachowania zwartego pokroju bez jakichkolwiek zabiegów formujących. 'St. Mary's Broom' to idealny element ogrodów skalnych, wrzosowisk, ozdobnych pojemników na tarasie, a także kontrastowy akcent w połączeniu z niskimi bylinami i trawami ozdobnymi, gdzie wprowadza do przestrzeni poczucie trwałego ładu i wyrafinowanej elegancji.

Świerk kłujący, nazywany także świerkiem srebrnym. Piękne drzewo iglaste pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie nad brzegami górskich rzek oraz na terenach podmokłych. Dobrze radzi sobie zarówno na czarnoziemach w strefie stepowej, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły są dłuższe, sztywne i silnie kłujące. Mają barwę matowozieloną, szarozieloną aż po srebrzystobiaławą, a na każdej stronie 3–6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato wydłużone, w młodości zwykle zielone, dojrzałe jasnobrązowe. Dorasta do 30 m, rzadko nawet do 50 m. Korona jest gęsto ugałęziona poziomymi, stożkowato ułożonymi gałęziami. To jeden z najpopularniejszych świerków stosowanych w architekturze krajobrazu, zarówno w parkach, jak i w małych ogrodach. Uprawia się go w wielu odmianach. Szczególnie dekoracyjne są odmiany o szarych lub niebieskoszarych igłach, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20–30 lat. Stosunkowo dobrze rośnie także w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu zakładów przemysłowych, gdzie inne iglaki cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogrodów.

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepsze są gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto wyłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a zarazem chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest konieczna, natomiast młode rośliny w pojemnikach lepiej zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest potrzebne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników przede wszystkim przędziorki i mszyce, których występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstaw co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.6. 2026