Świerk kłujący 'St.Mary's Broom' Picea pungens 'Św. Marii Miotła'

Opis szczegółowy produktu

Świerk kłujący 'St. Mary's Broom' - ciekawy kultywar świerka, który charakteryzuje się płożącym pokrojem i jest charakterystyczny swoją gęstością i wielopniową strukturą. Jego delikatna tekstura i zdolność wzrostu aż do ziemi odróżnia go od innych roślin okrywowych, które mogą mieć grubsze ulistnienie. Tworzy gęsty, rozłożysty krzew w kolorze stalowoniebieskim, którego igły tworzą niski, rozproszony pagórek. Dzięki swojej tendencji do wypełniania przestrzeni zapewnia doskonałe pokrycie terenu. Chociaż rośnie stosunkowo wolno, około 10 cm rocznie, w wieku dorosłym osiąga wysokość do 80 cm i szerokość 150 cm. W idealnych warunkach uprawy możemy spodziewać się, że ta choinka osiągnie żywotność przekraczającą 60 lat.

Świerk kłujący, nazywany również świerkiem srebrnym. Piękne drzewo iglaste, pochodzące z Ameryki Północnej, gdzie rośnie na brzegach górskich rzek, a także na terenach podmokłych. Dobrze rośnie zarówno na glebach czarnoziemnych w pasie stepowym, jak i na glebach torfowych i podmokłych. Igły ma dłuższe, sztywne i mocno kłujące. Mają matowo zielony, szaro-zielony do srebrzysto-białawego kolor, z każdej strony mają 3-6 rzędów aparatów szparkowych. Szyszki są miękkie, walcowato-podłużne, w młodości zazwyczaj zielone, dojrzałe jasno brązowe. Osiąga 30 m, rzadko do 50 m. Korona jest gęsto rozgałęziona przez poziome, stożkowate gałęzie. Jest to jedno z najpopularniejszych, wykorzystywanych w kształtowaniu krajobrazu, drzew iglastych, zarówno w parkach, jak i w małych ogródkach. Uprawiany jest w wielu odmianach. Głównie odmiany o szarym lub niebiesko-szarym igliwiu są bardzo dekoracyjne, zwłaszcza w młodym wieku, tj. do 20-30 lat. Rośnie stosunkowo dobrze nawet w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast i w pobliżu fabryk, gdzie inne drzewa iglaste cierpią. Dzięki powolnemu wzrostowi nadaje się również do małych ogródków.

Uprawa: Istnieje wiele gatunków i odmian świerków. System korzeniowy mają płytszy, dlatego staramy się wybierać bardziej osłonięte miejsca sadzenia. Igły miewają sztywne, na końcu ostre, kłujące. Jajowate lub walcowate szyszki są zawsze zwisające, a po rozwinięciu opadają. Świerki są również bardzo odporne na gorsze, zanieczyszczone środowisko, dobrze znoszą nadmierne nawodnienie lub dłuższe okresy suszy. Młode rośliny chronimy przed mrozem. Sadzi się je do zwykłej, żyznej, ogrodowej ziemi, może być o lekko kwaśnym odczynie. Odpowiednie są słoneczne stanowiska, osłonięte od wiatrów, dobrze przepuszczalne, z regularnym podlewaniem.