Świerk pospolity 'Acrocona Golden' Picea abies 'Acrocona Golden'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Acrocona Golden' - wolno rosnąca, zimozielona odmiana ozdobna świerka pospolitego. Wywodzi się z grupy odmiany 'Acrocona', znanej z tworzenia młodych szyszek na końcach pędów. Odmianę 'Acrocona Golden' uprawia się ze względu na połączenie złocistych wiosennych przyrostów z czerwonymi szyszkami na końcach gałązek. Rośnie wolno, po 10 latach osiąga około 0,8–1 m wysokości i 0,5 m szerokości, w wieku dojrzałym około 2–3 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Pokrój jest nieregularny, szeroko stożkowaty do niższego piramidalnego, z poziomymi do lekko zwisających gałęziami. Igły są krótkie i sztywne, wiosną złotożółte do żółtozielonych, w ciągu sezonu stopniowo przechodzą w świeżą zieleń. W maju na końcach pędów mogą pojawiać się młode szyszki w kolorze czerwonym do purpurowo-malinowego, które latem brązowieją. Odmiana sprawdza się jako soliter w mniejszym ogrodzie, w przedogródku, na skalniaku, we wrzosowisku, w większym pojemniku lub jako jasny akcent wśród ciemniejszych drzew iglastych. Dobrze komponuje się z wrzosami, wrzoścami, niskimi jałowcami, karłowymi sosnami, kostrzewami i rozchodnikami. Igły są lekko kłujące.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych zwykle osiąga 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest w młodości gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną pionowo, później zwisają ku dołowi. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepsze są gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę z igliwia. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych zabezpieczenie na zimę nie jest konieczne, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po zakopaniu pojemnika w ziemi. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest potrzebne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników zwłaszcza przędziorki i mszyce, których występowanie wyraźnie ograniczają przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie nadmiaru azotu. W nasadzeniach grupowych zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.6. 2026