Świerk pospolity 'Chub' Picea abies 'Chub'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Chub' - kompaktowa odmiana ozdobna świerka. W zagranicznych źródłach pochodzenie tej odmiany wskazuje na siewki z krzyżowania Picea abies 'Acrocona' i Picea abies 'Gold Drift'. Należy tym samym do grupy świerków kolekcjonerskich, które charakteryzują się gęstszym wzrostem, żółtawymi tonami igieł i bardziej okazałymi szyszkami. Habitus jest niski, kompaktowy, szeroko stożkowaty aż do zaokrąglonego, z gęstym rozgałęzieniem od podstawy. Wzrost jest powolny, wynosi około 10–15 cm rocznie. W wieku 10 lat osiąga około 1,2–1,5 m wysokości i szerokości; w dobrych warunkach może pozostać równie szeroki, co wysoki. Igły są krótkie, sztywniejsze, gęsto rozmieszczone na pędach, świeżozielone z delikatnym żółtym tonem, który podkreśla się w bardziej nasłonecznionym stanowisku. Młode szyszki pojawiają się na końcach pędów, mają purpurowy odcień, a później dojrzewają do koloru brązowego. Kwiaty nie są rzucające się w oczy, wartość ozdobna opiera się na wiecznie zielonej masie, barwnym odcieniu igliwia i kontraście szyszek. W kompozycji sprawdzi się jako niski soliter, w skalniaku, wrzosowisku, przy kamieniach, w przedogródku oraz w większej donicy. Dobrze komponuje się z wrzosami, niskimi jałowcami, karłowatymi sosnami, kostrzawami i niskimi bylinami.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W stanie dzikim może osiągnąć do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo osiąga wysokość 25 m i szerokość 7 m. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Samcze szyszki mają kolor żółty, samicze – czerwonawy.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.06.2026