Świerk pospolity 'Dandylion' Picea abies 'Dandylion'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Dandylion' - odmiana 'Dandylion' została wyselekcjonowana przez amerykańskiego hodowcę Boba Finchema w 2002 roku jako siewka z celowego krzyżowania mocno stożkowatej Picea abies 'Acrocona' i żółto zabarwionej, zwisającej Picea abies 'Gold Drift'. Rośnie powoli, około 10–15 cm rocznie, tworząc niski, rozłożysty lub lekko zwisający krzew, który w wieku dorosłym osiąga około 1,5 m × 1,5 m. Igły są krótkie, delikatne i gęsto ułożone, dzięki czemu nawet mała roślina wygląda na zwartą. Starsze igły są zazwyczaj złotożółte, wiosną na końcach pędów pojawiają się czerwonawe pąki i drobne żeńskie szyszki, które stopniowo brązowieją. W przeciwieństwie do zielonych form świerka pospolitego, wnosi do rabaty jaśniejszy akcent i dobrze prezentuje swój kształt również zimą. Efekt dekoracyjny wyróżnia się na ciemnym tle, na przykład przed cisem, choiną lub ciemnozielonymi jałowcami, i naturalnie komponuje się między kamieniami, na rabatach żwirowych oraz w nowoczesnych nasadzeniach z trawami i wrzosami. Roślina nie jest cierniowa, wydziela charakterystyczny żywiczny zapach igieł przy dotyku, a drobne szyszki są również interesujące dla ptaków.

Świerk pospolity jest drzewem iglastym o stożkowatym pokroju. W stanie dzikim może osiągnąć do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo osiąga wysokość 25 m i szerokość 7 m. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Samcze szyszki mają kolor żółty, samicze – czerwonawy.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i kompaktowemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026