Świerk pospolity 'Dandylion' Picea abies 'Dandylion'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Dandylion'  - odmianę 'Dandylion' wyselekcjonował w 2002 roku amerykański szkółkarz Bob Fincham. Jest to siewka uzyskana z celowego krzyżowania obficie owocującej szyszkami Picea abies 'Acrocona' z żółto zabarwioną, przewieszającą się Picea abies 'Gold Drift'. Rośnie wolno, około 10–15 cm rocznie. Tworzy niski, rozłożysty do lekko przewieszającego się krzew, który w wieku dojrzałym osiąga około 1,5 m × 1,5 m. Igły są krótkie, delikatne i gęsto skupione, dzięki czemu nawet mała roślina wygląda zwarto. Starsze igły są zwykle złotożółte. Wiosną na końcach pędów pojawiają się czerwonawe pąki i drobne szyszki żeńskie, które stopniowo brązowieją. W odróżnieniu od zielonych form świerka pospolitego wnosi na rabatę jaśniejszy akcent, a jego pokrój pozostaje czytelny także zimą. Efekt dekoracyjny najlepiej widać na ciemnym tle, na przykład przed cisem, choiną czy ciemnozielonymi jałowcami. Roślina naturalnie pasuje też do nasadzeń wśród kamieni, na rabatach żwirowych oraz do nowoczesnych kompozycji z trawami i wrzosami. Nie kłuje, a jej igły wydzielają przy dotyku typowy żywiczny zapach. Drobne szyszki bywają atrakcyjne także dla ptaków.

Świerk pospolity to drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. Na stanowiskach naturalnych może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych osiąga zwykle 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest w młodości gładka i brązowa. Z wiekiem staje się bardziej łuskowata i spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemnozielone i zaostrzone na końcach. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, a żeńskie czerwonawe. 

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, lecz nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5. Dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory. Ogranicza ona wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. W ciepłych i suchych okresach roślina dobrze reaguje na regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwały brak wody powoduje zasychanie końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C. Podczas typowych zim na nizinach i terenach pagórkowatych okrycie zimowe nie jest potrzebne. Młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika do gruntu. Nawożenie powinno być umiarkowane. Wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, a formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą wystąpić grzybowe plamistości igieł. Spośród szkodników pojawiają się głównie przędziorki i mszyce. Ich występowanie wyraźnie ograniczają przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. W nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami. Dzięki temu odmiana ma wystarczająco dużo miejsca, aby w pełni rozwinąć swój pokrój i barwę.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026