Świerk pospolity 'Gold Finch' Picea abies 'Gold Finch'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Gold Finch'  - karłowa odmiana świerka o złocistych wiosennych przyrostach. Jako jej pochodzenie podaje się szkółkę amerykańskiego hodowcy Roberta Finchama, prawdopodobnie jest to selekcja z krzyżówki Picea abies 'Gold Drift' i Picea abies 'Acrocona'. Pokrój jest niski, w młodości poduchowaty do rozłożystego, z wiekiem roślina może wytworzyć krótki przewodnik i przejść w niski stożek. Gałęzie delikatnie zwisają ku dołowi, dzięki czemu roślina sprawia łagodniejsze wrażenie niż typowe stożkowe świerki. Wzrost jest powolny, po 10 latach podaje się najczęściej 0,5–0,6 m wysokości i 0,6–0,9 m szerokości, później około 1 m wysokości i szerokości. Igły są krótkie, sztywniejsze, gęsto osadzone na całej długości pędów. Wiosenne przyrosty są żółte do złocistozielonych, latem barwa uspokaja się, przechodząc w zielonożółte i oliwkowozielone tony. Kwiaty są niepozorne, a szyszki pojawiają się u młodych roślin rzadko, wartość ozdobna opiera się przede wszystkim na barwnych przyrostach, zimozielonych igłach i całorocznym rysunku gałęzi. W kompozycjach sprawdza się w skalniaku, ogrodzie wrzosowiskowym, przy kamieniach, w pojemniku oraz w ogródku przed domem. Dobrze komponuje się z wrzosami, niskimi jałowcami, sosnami, kostrzewami i drobnymi bylinami okrywowymi.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowym pokroju. W naturze może osiągać nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta standardowo do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest w młodości gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuseczkowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Same igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną pionowo, później zwisają ku dołowi. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają mu gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, mniej więcej w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu do sadzenia często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych okrywanie na zimę nie jest konieczne, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po zakopaniu pojemnika w gruncie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest potrzebne. Spośród chorób w niesprzyjających warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026