Świerk pospolity 'Honey Pot' Picea abies 'Honey Pot'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Honey Pot' - wolno rosnąca, bardzo atrakcyjna odmiana. Jest to odmiana rodzimego świerka europejskiego o złocistych przyrostach. Została znaleziona jako złota siewka w Coenosium Gardens w USA, a jako jej pochodzenie podaje się krzyżówkę Picea abies 'Acrocona' i Picea abies 'Gold Drift'. Pokrój jest niski, w młodości poduchowaty do szeroko rozłożystego, z wiekiem roślina może wytworzyć krótki przewodnik i przejść w niski stożek. Gałęzie lekko przewisają, dzięki czemu roślina sprawia łagodniejsze wrażenie niż typowe stożkowe świerki. Wzrost jest powolny. Po 10 latach podaje się najczęściej około 0,6–0,9 m wysokości i około 0,6 m szerokości, w wieku dojrzałym zwykle 0,9–1,2 m wysokości i 0,6–1 m szerokości. Igły są krótkie, dość sztywne i gęsto osadzone na całej długości pędów. Wiosenne przyrosty mają miodowożółty do złocistozielonego odcień, latem przechodzą w zielonożółty i oliwkowozielony. Kwiaty są niepozorne, a szyszki pojawiają się na młodych roślinach rzadko. Wartość ozdobna wynika przede wszystkim z barwnych przyrostów, zimozielonej struktury i delikatnego rysunku gałęzi. W kompozycjach sprawdza się w ogrodzie skalnym, na wrzosowisku, przy kamieniach, w pojemniku oraz w ogródku przed domem. Dobrze komponuje się z wrzosami, niskimi jałowcami, karłowymi sosnami, kostrzewami i drobnymi bylinami okrywowymi.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowym pokroju. W naturze może osiągać nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemnozielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu do sadzenia często dodaje się torf lub ściółkę z igliwia. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wyłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza przez pierwsze dwa do trzech lat po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwały brak wody prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych okrywanie na zimę nie jest konieczne, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest potrzebne. W niekorzystnych warunkach mogą wystąpić grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki i mszyce. Ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. W nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami i krzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026