Świerk pospolity 'Little Gem' Picea abies 'Little Gem'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Little Gem' - miniaturowa, ozdobna odmiana świerka europejskiego. Odmiana powstała z czarciej miotły na Picea abies 'Nidiformis'. Za jej odkrycie i wprowadzenie do uprawy najczęściej uznaje się holenderską szkółkę F. J. Grootendorst & Sons z Boskoop, koniec lat 50. XX wieku. W porównaniu z macierzystą, gniazdowatą odmianą 'Little Gem' jest drobniejszy, gęstszy i bardziej płasko kulisty. Pokrój jest niski, poduszkowaty do bochenkowatego, z pędami gęsto rozmieszczonymi od środka ku brzegom. Wzrost jest bardzo wolny, przeważnie 2–3 cm rocznie. Po 10 latach osiąga około 0,25–0,4 m wysokości i 0,4–0,6 m szerokości, starsze rośliny mają zwykle około 0,5–0,6 m wysokości i 0,8–1 m szerokości. Igły są bardzo krótkie, delikatne, gęsto skupione na drobnych pędach. Wiosenne przyrosty wybarwiają się jasnozielono, w ciągu lata przechodzą w bardziej nasyconą do ciemnozielonej barwę. Kwiaty są niepozorne, a szyszki pojawiają się tylko sporadycznie. Sprawdza się w skalniaku, kamiennym korycie, pojemniku, ogrodzie wrzosowiskowym i ogródku przydomowym. Dobrze komponuje się z wrzosami, niskimi jałowcami, karłowymi sosnami, kostrzewami i drobnymi bylinami okrywowymi.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych osiąga zwykle 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata i spękana, o barwie raczej szarobrązowej. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są podłużne, początkowo rosną pionowo, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, mniej więcej w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę z igliwia. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wyłożenie ściółki z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych iglaków, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników zwłaszcza przędziorki i mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami i krzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026