Świerk pospolity 'Lombartsii' Picea abies 'Lombartsii'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Lombartsii' - kompaktowa odmiana ozdobna świerka europejskiego. Odmiana ta jest hodowana w europejskich szkółkach jako gęsta, nieregularnie rosnąca forma z wyraźnym wiosennym efektem młodych szyszek. Pokrój jest szeroko stożkowaty aż nieregularnie zaokrąglony, z gałęziami o nierównej długości i gęstym rozgałęzieniem od podstawy. Nie sprawia wrażenia surowego, lecz tworzy plastyczną zieloną masę o naturalnym rysunku. Wzrost jest wolny do umiarkowanie wolnego. W wieku 10 lat osiąga około 1–1,5 m wysokości, w wieku dojrzałym zazwyczaj 2–2,5 m wysokości i około 1,5 m szerokości. Igły są krótkie, sztywniejsze, zielone, gęsto rozmieszczone na pędach i zachowują kolor przez cały rok. Najbardziej efektowną ozdobą są młode szyszki na końcach pędów. Wiosną pojawiają się w odcieniu od czerwonego do purpurowoczerwonego i stopniowo dojrzewają do brązu. Kwiaty nie są efektowne. Odmiana sprawdzi się jako niski solitery, w skalniaku, wrzosowisku, przedogródku, przy kamieniach oraz w mniejszych kompozycjach iglastych. Dobrze komponuje się z wrzosami, karłowatymi sosnami, jałowcami, kostrzewami i niskimi bylinami okrywowymi.

Świerk pospolity jest drzewem iglastym o stożkowatym pokroju. W stanie dzikim może osiągnąć do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo osiąga wysokość 25 m i szerokość 7 m. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Samcze szyszki mają kolor żółty, samicze – czerwonawy.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.06.2026