Świerk pospolity 'Lombartsii' Picea abies 'Lombartsii'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Lombartsii' - zwarta, ozdobna odmiana świerka europejskiego. W europejskich szkółkach odmiana ta jest uprawiana jako gęsta, nieregularnie rosnąca forma o wyrazistym wiosennym efekcie młodych szyszek. Pokrój jest szeroko stożkowaty do nieregularnie zaokrąglonego, z gałęziami o nierównej długości i gęstym rozgałęzieniem od podstawy. Nie sprawia surowego wrażenia, tworzy raczej plastyczną zieloną bryłę o naturalnym rysunku. Wzrost jest wolny do umiarkowanie wolnego. Po 10 latach osiąga około 1–1,5 m wysokości, w wieku dojrzałym zwykle 2–2,5 m wysokości i około 1,5 m szerokości. Igły są krótkie, dość sztywne, zielone, gęsto rozmieszczone na pędach i zachowują barwę przez cały rok. Największą ozdobą są młode szyszki na końcach pędów. Wiosną pojawiają się w odcieniu czerwonym do purpurowoczerwonego i stopniowo dojrzewają, przybierając brązową barwę. Kwiaty są niepozorne. Odmiana sprawdza się jako niższy soliter, w ogrodzie skalnym, wrzosowisku, przedogródku, przy kamieniach oraz w mniejszych kompozycjach z roślin iglastych. Dobrze komponuje się z wrzosami, karłowymi sosnami, jałowcami, kostrzewami i niskimi bylinami okrywowymi.

Świerk pospolity to drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych zwykle osiąga 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, początkowo rosną wzniesione, później zwisają ku dołowi. Żółtą barwę mają szyszki męskie, czerwonawe są szyszki żeńskie. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przedziale około pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a zarazem chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, jednak młode rośliny w pojemnikach lepiej zimują w osłoniętym miejscu lub po zakopaniu pojemnika w ziemi. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarcza jednorazowa dawka nawozu do ozdobnych roślin iglastych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026