Świerk pospolity 'Micro' Picea abies 'Micro'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Micro' - karłowa odmiana świerka europejskiego. Ta atrakcyjna odmiana pochodzi z Norwegii. W ogrodzie tworzy bardzo niski, zwarty, spłaszczono-kulisty do poduszkowatego pokrój z gęstym rozgałęzieniem od środka ku brzegom. Wzrost jest powolny i dobrze czytelny nawet na niewielkiej przestrzeni. Po 10 latach osiąga około 0,4 m wysokości i 0,6 m szerokości. Igły są krótsze, świeżo zielone, lekko kłujące i gęsto skupione na drobnych pędach. Wiosenne przyrosty mają jaśniejszy, zielony odcień, a w ciągu lata dojrzewają do bardziej nasyconej barwy. Kwiaty są niepozorne, a szyszki u tak drobnej formy pojawiają się tylko sporadycznie. Wartość ozdobna opiera się przede wszystkim na stałej zielonej poduszce oraz możliwości posadzenia świerka tam, gdzie zwykłe iglaki szybko się rozrastają. Odmiana sprawdza się w ogrodzie skalnym, kamiennym korycie, wrzosowisku, przedogródku i w większym pojemniku. Dobrze komponuje się z wrzosami, niskimi jałowcami, karłowymi sosnami, kostrzewami i drobnymi bylinami.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych zazwyczaj osiąga 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest za młodu gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie mają żółtą barwę, żeńskie są czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają mu gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto wyłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza przez pierwsze dwa do trzech lat po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników głównie przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026