Świerk pospolity 'Nidiformis' Picea abies 'Nidiformis'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Nidiformis' - stara karłowa odmiana świerka. Odmianę znaleziono w szkółce Rulemann Grisson w Sasselheide koło Hamburga, a do uprawy wprowadzono ją w 1904 roku. Nazwa oddaje charakterystyczny gniazdowaty pokrój. Młode rośliny są płasko kuliste, z wiekiem korona się rozszerza, spłaszcza i pośrodku tworzy płytkie zagłębienie. Gałęzie rosną gęsto, poziomo do lekko wzniesionych, końce młodych pędów mogą lekko przewieszać się w dół. Wzrost jest powolny, zwykle 5–10 cm rocznie. Po 10 latach roślina osiąga około 0,4–0,6 m wysokości i 0,9–1,2 m szerokości. Starsze egzemplarze mają 1–1,2 m wysokości i około 2 m szerokości, w bardzo sprzyjających warunkach po wielu latach mogą być jeszcze szersze. Igły są krótkie, sztywniejsze, gęsto skupione na drobnych pędach. Wiosenne przyrosty są jasnozielone, w ciągu lata przechodzą w barwę średnio- do ciemnozielonej. Kwiaty są niepozorne, a szyszki tworzą się rzadko, u starszych roślin dojrzewają, przybierając brązową barwę. Odmiana sprawdza się w skalniaku, wrzosowisku, ogródku przed domem, na skarpie, przy kamieniach, w większym pojemniku, a także jako niski zimozielony akcent wśród bylin.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może osiągać nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest w młodości gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, lecz nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę z igliwia. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe przesuszenie prowadzi do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych ochrona zimowa nie jest problemem, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. Spośród chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a spośród szkodników głównie przędziorki i mszyce, których występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu w grupach zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami i krzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026