Świerk pospolity 'Nidiformis' Picea abies 'Nidiformis'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Nidiformis' – stary, karłowaty kultivar świerku. Kultivar został znalezion w szkółce Rulemann Grisson w Sasselheide pod Hamburgiem i jest wprowadzany do uprawy od 1904 roku. Nazwa oddaje charakterystyczny, gniazdowaty kształt. Młode rośliny są płasko kuliste, z wiekiem korona rozszerza się, spłaszcza i tworzy płytkie wgłębienie na środku. Gałęzie rosną gęsto, poziomo lub lekko wznoszącym się, a końce młodych pędów mogą lekko opadać. Wzrost jest powolny, zazwyczaj 5–10 cm rocznie. W wieku 10 lat osiąga w przybliżeniu 0,4–0,6 m wysokości i 0,9–1,2 m szerokości. Starsze rośliny osiągają 1–1,2 m wysokości i około 2 m szerokości, w bardzo sprzyjających warunkach po wielu latach mogą być szersze. Igły są krótkie, sztywniejsze, gęsto zebrane na drobnych pędach. Wiosenne przyrosty wyrastają w kolorze jasnozielonym, w ciągu lata przechodząc w kolor średnio do ciemnozielonego. Kwiaty nie są rzucające się w oczy, a szyszki tworzą się rzadko, u starszych roślin dojrzewają do koloru brązowego. Kultivar sprawdzi się w skalniaku, wrzosowisku, przedogródku, na zboczu, przy kamieniach, w większej donicy, a także jako niski, zimozielony element wśród bylin.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo osiąga wysokość 25 m i szerokość 7 m. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Żółty kolor mają szyszki męskie, czerwonawe są szyszki żeńskie.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.06.2026