Świerk pospolity 'Perry's Gold' Picea abies 'Perry's Gold'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Perry's Gold'  - atrakcyjny górski gatunek iglasty z chłodniejszych i wilgotniejszych borów świerkowych północnej i środkowej Europy. Odmiana 'Perry's Gold' powstała jako selekcja znaleziona na początku lat 90. w USA i została wprowadzona do handlu pod nazwą upamiętniającą znalazcę, Arthura 'Perry'ego. Czasem podaje się ją także pod synonimem 'Perry's Golden'. Roślina tworzy zwarty, regularnie stożkowaty pokrój z delikatnie zwisającymi końcami gałęzi i dobrze widocznym przewodnikiem. Igły są krótkie, czworograniaste, gęsto rozmieszczone wokół gałązek, latem ciemnozielone i pozostają zielone również zimą. Główny efekt pojawia się wiosną, zwykle od kwietnia do maja, kiedy nowe przyrosty wybijają w odcieniach maślanożółtych do złocistożółtych i przez kilka tygodni stopniowo zielenieją. Na starszych roślinach mogą pojawić się wydłużone, zwisające szyszki typowe dla świerka pospolitego, które jesienią dojrzewają, przybierając brązowe odcienie. W mniejszym ogrodzie sprawdza się jako stały punkt przy wejściu, na skalniaku i w ogrodzie wrzosowym, gdzie złociste przyrosty podkreślają niebieskie i srebrzyste iglaki, rododendrony, borówki oraz trawy ozdobne.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może osiągać nawet 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora jest za młodu gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata i spękana, o barwie raczej szarobrązowej. Gałęzie wyrastają w okółkach. Igły są ciemnozielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są wydłużone, początkowo rosną wzniesione, później zwisają ku dołowi. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a zarazem chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w warunkach miejskich. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych nie wymaga ochrony, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po zakopaniu pojemnika w ziemi. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niesprzyjających warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników głównie przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu grupowym zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026