Świerk pospolity 'Pumila Glauca' Picea abies 'Pumila Glauca'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Pumila Glauca' - karłowa ozdobna odmiana świerka europejskiego. Pochodzenie odmiany nie jest dokładnie udokumentowane, źródła północnoamerykańskie podają, że w większych ogrodach i arboretach była znana już od połowy XIX wieku. Nazwa łączy niski wzrost z niebieskawym odcieniem igieł. Pokrój w młodości jest zwarty, spłaszczono-kulisty lub zaokrąglony, z wiekiem rozrasta się w niską, łukowato wygiętą, nieregularnie rozłożystą formę. Dolne gałęzie wyrastają nisko i szeroko się rozpościerają, górna część pozostaje zagęszczona. Wzrost jest powolny, u młodszych roślin wynosi zaledwie kilka centymetrów rocznie. Po 10 latach należy liczyć się zwykle z wysokością około 0,5–1 m i szerokością 1–1,5 m, starsze rośliny mogą z czasem osiągnąć około 1 m wysokości i 2–3 m szerokości. Igły są krótkie, dość sztywne, gęsto ułożone, zielone do niebieskozielonych, z delikatnym szarawym nalotem. Wiosenne przyrosty są świeżo zielone, później barwa uspokaja się do odcienia niebieskozielonego. Kwiaty są niepozorne, starsze rośliny mogą tworzyć brązowe, walcowate szyszki, młode szyszki bywają purpurowe. Odmiana sprawdza się w ogrodzie skalnym, na wrzosowisku, na skarpie, w przedogródku, przy kamieniach, a także jako niski zimozielony akcent w mniejszych ogrodach.

Świerk pospolity - drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych osiąga zwykle 25 m wysokości i 7 m szerokości. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, spękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Same igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są podłużne, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Żółte są szyszki męskie, czerwonawe – żeńskie. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę z igliwia. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe przesuszenie prowadzi jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych nie wymaga ochrony, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w miejscu osłoniętym od wiatru lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki i mszyce, ich występowanie znacznie ograniczają przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie pełnego kształtu i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026