Świerk pospolity 'Rothenhaus' Picea abies 'Rothenhaus'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Rothenhaus' - średnio wysoka odmiana o nietypowym, wąskim pokroju. Odmiana pochodzi z Czech i bywa kojarzona z leśnictwem zamku Červený Hrádek koło Chomutova, po niemiecku Rothenhaus, gdzie wzmiankowano ją na przełomie 19. i 20. wieku. Drzewo wytwarza prosto rosnący przewodnik, którego nie trzeba przywiązywać, jak w przypadku niektórych zwisających świerków. Gałęzie pierwszego rzędu mogą rosnąć częściowo poziomo, podczas gdy pozostałe gałęzie i delikatniejsze pędy swobodnie zwisają w dół. Powstaje smukła, lekko nieregularna sylwetka o wyraźnym pionowym efekcie. W typowych warunkach ogrodowych osiąga około 3–5 m wysokości i 0,7–2 m szerokości, niektóre katalogi podają dla starszych roślin 5–10 m wysokości przy szerokości około 2 m. Roczne przyrosty na dobrej glebie mogą sięgać nawet 50 cm. Igły są czworokątne, długości 8–14 mm, sztywniejsze, soczyście do ciemnozielonych. Kwiaty są niepozorne, starsze rośliny mogą tworzyć purpurowe młode szyszki, a później brązowe, walcowate szyszki. Odmiana sprawdza się jako soliter na trawniku, przy wejściu, obok kamienia, w ogródku przed domem lub jako smukły, dominujący element w kompozycji z roślin iglastych.

Świerk pospolity to drzewo iglaste o stożkowatym pokroju. W naturze może dorastać nawet do 50m wysokości. W warunkach ogrodowych zwykle osiąga 25m wysokości i 7m szerokości. Kora jest w młodości gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuskowata, popękana, raczej szarobrązowa. Gałęzie wyrastają w okółkach. Same igły są ciemniejsze, zielone, na końcach zaostrzone. Szyszki są podłużne, początkowo rosną wzniesione, później zwisają w dół. Szyszki męskie są żółte, żeńskie czerwonawe. 

Uprawa: Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartemu wzrostowi korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale lekko wilgotna, jednak nie długotrwale podmokła. Najlepiej odpowiadają jej gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej warto rozłożyć ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i przesychanie gleby, a jednocześnie chroni płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, w ciepłych i suchych okresach korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch–trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu świerk znosi przejściową suszę, długotrwałe niedobory wody prowadzą jednak do zasychania końców pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany sięga około –26 °C, w typowe zimy na nizinach i terenach pagórkowatych nie wymaga ochrony, młode rośliny w pojemnikach lepiej jednak zimują w osłoniętym miejscu lub po wkopaniu pojemnika w ziemię. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy jednorazowa dawka nawozu do iglaków ozdobnych, która wspiera równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. Z chorób w niekorzystnych warunkach mogą pojawić się grzybowe plamistości igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce, ich występowanie wyraźnie ogranicza przewiewne stanowisko, wyrównana wilgotność i unikanie przenawożenia azotem. Przy sadzeniu w grupach zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała dość miejsca na rozwinięcie pełnego pokroju i barwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026