Świerk pospolity 'Rothenhaus' Picea abies 'Rothenhaus'

Opis szczegółowy produktu

Świerk pospolity 'Rothenhaus' - średnio wysoki kultywar, o nietradycyjnym, wąskim pokroju. Kultivar pochodzi z Czech i jest kojarzony z okolicami zamku Červený Hrádek koło Chomutova, po niemiecku Rothenhaus, gdzie był opisywany około przełomu XIX i XX wieku. Drzewo tworzy prosto rosnący terminal, którego nie trzeba podwiązywać, jak ma to miejsce w przypadku niektórych świerków płaczących. Gałęzie pierwszego rzędu mogą rosnąć częściowo poziomo, podczas gdy pozostałe gałęzie i drobniejsze pędy swobodnie opadają w dół. Powstaje smukła, lekko nieregularna sylwetka o wyraźnym efekcie wertykalnym. W typowych warunkach ogrodowych osiąga około 3–5 m wysokości i 0,7–2 m szerokości, niektóre katalogi w przypadku starszych roślin podają 5–10 m wysokości przy szerokości około 2 m. Roczne przyrosty w dobrej glebie mogą osiągać nawet 50 cm. Igły są czterokątne, mają 8–14 mm długości, są sztywniejsze, o barwie od nasyconej do ciemnozielonej. Kwiaty nie są rzucające się w oczy, starsze rośliny mogą tworzyć purpurowe młode szyszki, a później brązowe, cylindryczne szyszki. Kultivar sprawdzi się jako solitery na trawniku, przy wejściu, przy kamieniach, w przedogródku lub jako smukły element dominujący w kompozycji iglastej.

Świerk pospolity jest drzewem iglastym o stożkowatym pokroju. W stanie dzikim może osiągnąć do 50 m wysokości. W warunkach ogrodowych standardowo osiąga wysokość 25 m i szerokość 7 m. Kora w młodości jest gładka, brązowa, z wiekiem staje się bardziej łuszcząca, spękana, raczej szaro-brązowa. Gałęzie drzewa wyrastają okółkowo. Same igły są ciemniejsze, zielone, zaostrzone na końcach. Szyszki są podłużne, najpierw rosną pionowo, później pochylają się w dół. Samcze szyszki mają kolor żółty, samicze – czerwonawy.

Uprawa: Preferuje w pełni nasłonecznione stanowisko, które sprzyja intensywnemu wybarwieniu wiosennych przyrostów i zwartej budowie korony. Gleba powinna być żyzna, średnio ciężka do gliniasto-piaszczystej, dobrze przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Najlepiej sprawdzają się gleby o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego, w przybliżeniu w zakresie pH 5–6,5, dlatego do dołu sadzeniowego często dodaje się torf lub ściółkę iglastą. Wokół bryły korzeniowej zaleca się wykonać ściółkę z kory, która ogranicza wahania temperatury i wysychanie gleby, jednocześnie chroniąc płytki system korzeniowy. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w ciepłe i suche okresy korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch do trzech latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się świerk znosi przejściową suszę, jednak długotrwałe okresy suszy prowadzą do zasuszania końcówek pędów, szczególnie w środowisku miejskim. Mrozoodporność odmiany wynosi około –26 °C, w zwykłe zimy na nizinach i wzniesieniach ochrona zimowa nie sprawia problemów, młode rośliny w pojemnikach lepiej przezimują w osłoniętym miejscu lub po zagłębieniu pojemnika w glebie. Nawożenie jest umiarkowane, na wiosnę wystarczy jednorazowa dawka nawozu dla ozdobnych drzew iglastych, która wspomoże równomierny wzrost bez nadmiernego wydłużania pędów. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych, przemarzniętych lub uszkodzonych gałęzi, zasadnicze formowanie nie jest konieczne. W przypadku nieodpowiednich warunków mogą pojawić się choroby takie jak plamistość igieł, a ze szkodników przede wszystkim przędziorki lub mszyce; ich występowanie znacznie ograniczy przewiewne stanowisko, zrównoważona wilgotność i brak nadmiernego nawożenia azotem. Przy nasadzeniach grupowych zaleca się odstęp co najmniej 2,5–3 m między poszczególnymi roślinami lub większymi drzewami, aby odmiana miała wystarczająco miejsca do rozwinięcia pełnego kształtu i koloru.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.06.2026